Günde bir doz...

1

2010-05-26T17:34:00.000-07:00

*İstanbul bana beni anımsatır istanbul bana hayallerimi hatırlatır. İstanbul bana hayattır.

Saat bir hayli geç olmuştu. İstasyonda yalnızca bir yandan tren bekleyip bir yandan uyuklayan tek tük insanlar ve yerleri silen temizlik işçileri kalmıştı. Aile salonuna sıvışmış kalöriferin dibinde sızmış bi kaç dilenci ve sarhoşun horultuları dışında hiç ses yoktu. Kış aylarında istanbul'a gidişlerimin çoğunda böyle olurdu fakat bu kez trenin 1 saat roter yapması durumu biraz daha nahoş hale getirmişti. Elimdeki gazetenin sayfalarını hızlı hızlı çevirip resimlere göz atıyordum. Gazetedeki resimlerde gariplikler bulmaya çalışmak çoğu insanın hoşuna gider sanıyorum. Zaman öldürmekte vazgeçilmezimdir. '' Muhalefet iktidara zırt dedi'''' iktidar zortladı''.. bu bakanların burunları fazla büyük bence diyorum. Politikacının ağzı büyük olmalı diye düşünüyorum. Mecazlar hep gerçek olsun istemişimdir.

Trenin sesi bi bebek haykırması gibi duvarların arasından sıyrılarak kulaklarımı çınlattı. Kalkıp büfeye doğru yürüdüm. Temizlikçilerin yeni sildiği yerlerde yürürken kendimi buz dansı yapıyor gibi hissettim. hızla kayarak uyuyan büfeciye bi kağıt parçası fırlattım. Hortlak edasıyla sinirli bi şekilde kalktı uyukladığı koltuktan ve buyrun dedi. Bir sandviç alabilirmiyim dedim. poşete sarılı kokuşmuş sandviçlerden birini verip parayı aldıktan sonra ölü gibi uykusuna tekrar döndü. İstasyonda benden başka bu trene binicek kimse yoktu neredeyse sağda solda bir kaç yalnız adamdan başka. Parlak zeminde kalitesiz bir leylak kokusu vardı. tren perona yerleşmiş görevli trende uyuyan yolcuları kaldırmaya çalışıyor, istasyondaki bir kaç adam homurdanarak uyanmaya çalışıyordu. sabırsızın tekiydim trene hemen bineyim istedim. garın bekleme salonun kapısını açmaya uğraştım da başaramadım,lanet kapı öyle eskimişti ki temizlenmemiş küfler vardı kapı kolunun alt kısımlarında. acele ile zorladım kapıyı ve sinir bozucu bir gıcırdamayla açıldı. uyuklayan dilencilerden bir kaçı yarı uykulu küfürler saydırdıysa da arkama bakmadan koşup trene atladım. hava meterolojinin tahminlerinden daha soğuktu. Aklıma haber bültenlerinin hemen ardından yayınlanan hava durumu kısmı geldi. Bu gece havanın ne kadar soğuk olacağını ancak Allah bilir falan dese bir gün. Gerçekçi bir tavırla ''valla bak'' dese bide. aptal bi gülümseme geldi yüzüme. biletime baktım 3 numaralı vagon 3 numara hemde 3. perdondaydı. Aman Allah'ım bu bi işaret mi dedim kendi kendime. Böyle olağan üstü hikayelerin birinde figuran bile olsa varolmak istemişimdir hep.vagon kapısının tutacakları buz gibi soğuktu elim yapışık kalacak sandım. hemen içeri girip koltuk numaralarına bakarak ilerliyordum vagunun sonuna doğru.

Sudan ses oyunları yapmam artık

2010-05-19T08:15:00.001-07:00

Gece yeşermiş solmuş. Kahve çökmüş dibine ve çenesi düşmüş kuşların. Kültablasının yaydığı ağır izmarit kokusuna uyanıyorum. ''Buralar sabahları da sessiz olur'' bende sessizce kalkıyorum yataktan. Kana bulanmış bir surat görüyorum kapının önünde ağlayan. Sessizce sesini kısıyorum ve çay suyunu koyuyorum güneşten ısınmış yanaklarına.Zeytin gözleri iştahımı kaçırıyor. Derince kusuyorum içime çektiğim havayı. İçeri girip bir sigara takıyorum göğsüme ve emirler yağdırıyorum aldırmaz duvarlara. Dönüp çarpıyorum yüzüne kanlı kapıyı sonunda. Küsüyorum kırmızı suratlara.

Zombilerde ağlar

2010-05-15T16:50:00.000-07:00

Gözlerin kutsal bir nehir
İnadına boğulan balığım ben
Dudakların.. dudakların devasız bi zehir
Zehre tutkunum oysa ben senin ellerinden
Buralar akşamları sessiz olur
Koyarım en gülümseyen plağı
Zombilerde gurur yoktur
gözlerim yaşarır ağlarım aslında bayağı.
Vitrindeki bardak.. bardaktaki parmak izlerin
İzler bile öyle güzel öyle narin
Vitrindeki kalbim ve kalbimdeki izlerin
Öyle güzel öyle keskin
Vitrindeki ayna.. aynadaki aksin ve gidişin
Öyle sakin öyle sessiz öyle derin..

Sıkı sıkı

2010-05-13T13:33:00.000-07:00

Canı sıkkın bir ilkokul çocuğuyum
Aklımı çıkardım poligondan
İsabet tahtasına nefret doluyum
Yeni kesilmiş dudaklarım biberondan
Ben babamın oğluyum
İsabet şansına göre bir hayat yaşayan..
Dönersem köşeden vurun şakaklarımdan
Kanlar dökülsün yanaklarıma
Kadehler sönsün sussun gece
adınlar ağlasın arkamdan
sarışın kadınlar
bronz kadınlar
saçlı kadınlar
ıslak saatler üşüyen akrep
ve yalnızlığımın süsleri
inancımın son demleri
dökülmesin..
sökülmesin medeniyetin dişleri
birde saçsız erkekler..
bi de sen
düşme düşlerimden
solmasın gözlerinin maviliği
dolmasın gamzelerin
olmasın sabah yıldızlara küseyim
sen gel ben seni seyredeyim..
bıraksın gece inadı
dinsin karanlıgı
güneş doğmasın ama
bıktım bu yıldızlardan..
bıktım bu kalabalıktan..

Yolcu

Duruldum...

2009-07-25T04:29:00.000-07:00

Bazen duruyorum yazmıyorum hiçbirşey. Bazen durulaşıyorum gösteriyorum en diplerimi...

Gözlerimin görebileceğinin ötesinde bir gerçeksin.

Uzansam tutacakmışım gibi ama tutamadığım..

Günahkar benliğime haram bir lokma gibisin.

Çiğneyi, çiğneyip boğazıma takılan, yutamadığım...

Gözlerinde bambaşka anlamlar saklı

Bazen ne sen haklısın ne dünya haklı

Mutluluk senden uzakta bile senle yaşamaktı

İlk kelimeden beri bu kalp sana tutsaktı..

Parlayan bir yıldız olsan hep düşüncelerimde

Her sabah seni beklesem seni görsem her gecemde

Saklasam hep seni sevgi sözcüklerimde

Sonra haykırsam seni sana yalnızca altı hecemde...

Gülümsemek çok zor bazen belkilerle

Bir umut aramak olağan kelimelerde

Bazen çok kor insana,

Hayal kırılığına uğramak büyük hayallerle...

Bir birinden ayrı dörlükler tabi bunlar.. belkide değiller..

Çilekli şeker

2009-01-21T13:15:00.000-08:00

Hayat anlamsız kelimelerin içine hapsolmuş. Kirli yaprakların arasında, çığlıklar içinde. Bir yanımdan akan sular bir yanımda fışkıran lavlar, yalandan sükut-u özlemiş dudaklar, ürkek yüzler, korkulu gözler. Hani çilekli şekerimi yesem, vişneli şekerimi yesem diye tereddüt ederdim ya küçükken. Karar veremez alır ikisinide yerdim bir köşede gizlice. İşte öyle birşey. Ama şeker değil ne yazık ki onlar... Acı ile tatlı bir yana gelmiyor, saklanıp bir köşeye ikisinide kullanıyorum ve o köşe girdabım oluveriyor bana. Alıyor beni içine bilinmezliğin en ortasına.

Herşeyi bittikten sonra yargılamaya geliyorya kendini insan. Neden şekerlerin ikisinide yedin diye soruyorsun ya kendine. İşte orada kusasın geliyor herşeyi...

2009-01-05T14:42:00.000-08:00

Paranın ve acının dini yoktur değil mi?
Peki neden hep müslüman acılar görüyorum çocukların gözlerinde?

Alıntı: http://posthane.blogspot.com/2008/05/mslman-aclar.html

Yağmur (ödev:)

2008-12-23T12:56:00.000-08:00

Bir yağmurdu böyle beklediğim, bir de sen
Rüyalarımın ufuklarındaki bulutlardan
Ne olur dön artık her neredeysen
Dayanamaz oldu bu yürek bu aciz beden

Hani yağmurdu bizi birleştiren
Hani istanbuldu yağmuru güzelleştiren
Hani denizdi aşkımızı yücelten
Dön artık anılarla yetinmez oldu bu beden

Sonsuza kadar sürmeyecekti bilirdim
Yıldızlara bakıp çocuksu dilekler dilerdim
Fakat en azından o an için yanıbaşımdaydın
Son kezmiş gibi bir yağmuru bir istanbulu bir de seni severdim...

Kör Kuyularda Kaybolmuş Koca Katil

2008-12-22T16:03:00.000-08:00

Hayat kışkırtıcı ve korkunç, beklenti ve bahanelerden ibaret. Hayatta kalmak zor, sonu bulmak daha da işkenceli ve acı verici. Kahpe gözlerin aldatan bakışları içinde masum ve yabancı bir şekilde bakınmak. Yaşamak ve yaşamamak sadece ince bir çizgiyle ayrılıyor. Saç teli kalınlığında bir çizgi ve dengeler bozulduğunda bir seni tutacak bir ele ihtiyaç duyuyorsun. Başkalarının beklentileri içinde yer aldığının da farkındasın yani düşmemek için senin elini bekleyen birileri var.

Fakat o çizgi hayatın bazı yerlerinde kesikleşmeye başlıyor. Ne beklentilerin oluyor ne de senden beklenenleri yapabiliyorsun. Çizginin bir o tarafındasın bir bu tarafında. Sabrın son haddine dokunmaya başladığı anlar... Yaşayan ölüler arasına girmemek seni elinde... Bir elle birini tutmaya çalışırken bir elinlede tutunacak birilerini aradığın anlar... Zaman durmuş ve sükuta bırakılmış düşünmektesin. İlk savaşın düşüncelerinle. Zaman sen karar verene kadar durmuş...

Gerçek aydınlık

2008-12-17T06:23:00.000-08:00

Dün'ün hayalindeymişim hala keşkelerle. Bugün gerçekmiş ve korkunçmuş. Sahte yüzler, yalancı gülümsemeler ve aynalar. Kendimden korkar olmuş arkamdaki köprünün parça parça sonsuz boşluğa düşüşünü izliyorum. Karanlık kandırmış beni, gökyüzü kandırmış beni, kararık yüzler belkide... Işıkları yakma vakti gelmişti ve aydınlık gerçekti...

Biliyordum

2008-12-04T04:33:00.000-08:00

Uzaklardan geliyor sesin, çok uzaklardan.Gönlümün en ıssız köşesinden, yalnızlığımı bir boya fırçasıyla çırpıştırırak çizdiğim o sessizlik kokan resimden. Dokunmak için ellerimi her uzattığımda, anlaşılmaz bir acının yüreğimi kapladığı, o yanık kokan anılardan.

Oysa istememiştim ben bu ayrılığı, istememiştim bu hasreti. İstemiyordum daha söylerken pişmanlık kokusu saçan o elvedayı. Anlamsız bir mecburiyetti bu, kendimi bile inandıramadığım nefret duygusu.Biliyordum daha elveda derken seni özleyeceğimi. Biliyordum, bitiremezdi hiç bir mecburiyet, o elvedayı duyup yaşaran gözlere duyulan sevdayı. Biliyordum hiç bir yaş benzemeyecekti senin ardından salınan saçlarına baktığım gün saklı saklı döktüğüm gözyaşlarına...

Rapunzel

2008-10-31T14:35:00.000-07:00

Islak bir mendil buldum. Rapunzel ağlamış, kuleler yıkılmış. Yanık saç kokusu geliyor. Bitti diyorum... Uzat saçlarını ağlayayım senin için rapunzel. Uzat saçlarını gömeyim toprağa...

İntihar

2008-10-29T20:09:00.000-07:00

Hayko cepkin'in aforizmalarını kendine hayat felsefesi edinen, başıboş gençliğe antikor üretmekten yorulmuş bedenim kabuğuna çekilmiş kendi akyuvarlarını parçalayarak intihar etme niyetinde. Hayat neden bu kadar yalan ve neden bu kadar gerçek. Kendi hayat felsefeni oluşturmaya çalışırken kendini başka felsefenin esiri bulmak ya da daha kötüsü esir olduğunu bulamamak. Bu kadar kolay mı ölmek? Ya da bu kadar zor mu yaşamak? ya da herneyse işte... Vesselam... Hoş kalın, boş kalmayın dostlar...

Bedel

2008-10-28T15:14:00.000-07:00

Koca dünyam hokkama bandırdığım bir kuş kanadına bedel
Ak yaprağa damlamış kelimelerimde anılarım kokar
Hayallerim benden kaçan ürkek benliğime bedel
İçimi döktüğüm küller her an o rüzgardan korkar...

Kahve kokan sevdalar ancak ak yaprağıma damlamış
Sevda kokan kahveler yaşatmış meğer uzun geceleri
Anıları canlandıracak ne bir mum ne de kıvılcım kalmış
Mazimin boşluğuna savurmuşum meğer kelimeleri...

Aldatmak(kelime oyunları)

2008-10-04T01:30:00.000-07:00

Şu kısa hayat yolculuğumun, saniyelik molalarımdan birisiydi... Belki küçük bir yolcu hanı, belkide muhteşem bir kervansaray. Hayalimin ufuğunda gelip giden buğulu bir dolunay, belkide parlak bir hilal. Belirsiz hayatımın belirsiz elemanı... Ama en uyumlu parçasıydı.

Hayallerimi depreştiren bu handa saliselerin değerini ölçüyor, bazen onlarla savaşa giriyordum. Geceleri dolunayı bekliyor, bazı zamanlar onu yıldızlardan kıskanyordum. Binlerce kez dualar ediyordum sabah olupta o kaybolmasın diye.

Sonra hayatımın o lanet günü gelmişti. 1 saatlik ömrümün saniyelik molası bitmişti. Anladımki ben de bir han,kervansaray ve yahut dolunaymışım. Aslında ben de saniyelik molaymışım. Ve anladım her han aldatılırmış sonunda azrail ile...

Uzun aradan sonra ÖYKÜ ATÖLYESİ'ne

Ben değil köşeler şizofren...

2008-09-22T13:08:00.000-07:00

Bu aralar iyice acayip şeyler yaşamaya başladım. Nedenini bende bilmiyorum ama pek hayra almet bir nedeni yok galiba.

Yanımdan geçerken selam verdiğim adam köşeyi dönünce arkasından baktığımda kaybolmaya başladı. Geçen yanımdan geçerken arkadaş selam verdi gitti döndü bende arkasından köşeyi döndüm bir baktım arkadaş yok. Yani sokağı bitirip dönmüş olmasının imkanı yok. Artık hergün olmaya başladı bu, arkalarından bakmıyorum. Bazen köşeyi dönünce o kişiyi görünce şaşırıyorum.

Her gün otobüsü kaçırıyorum. Hem de 20-25 metre önümden geçiyor. Her gün biraz daha yakınımdan geçiyor. Hesaplamalarıma göre bayramdan sonraki cumartesi günü otobüsü yakalıycam.

İş yerinin karşısındaki acayip kadın, savaş aletine benzer bir cep telefonuyla bütün gün türkü dinliyor deli olacağım artık bıktım hepsinden türkülerin. Bi de şu ''aynalı körük'' türküsü varya onu hep dinliyor. ''Aynalı körük olmazsa ben gelin gitmem, tut kemani çalmazsa aynalı körüğede binmem'' evdemi kalmış ne. Bi gün gidip '' yav sen birini bul aynalı körük benden sana hediye, tut kemaniyide anan çalsın, yeterki git şurdan'' diye ama sabrediyorum bakalım. Bir ara suikast planları yapıyordum.

Nedendir bilmiyorum ne zaman bir kibrit çaksam. Kibritin kokusu gelince tipili buz gibi bir havada son kibritimi yakarken hayal ediyorum kendimi.

Düşünecek bir sürü şey varken, hergün yanından geçtiğim suskun kızın neden konuşmadığını neler düşündüğünü düşünüyorum.

Şizofren olma olasılığımın yüzde kaç olduğunu merak ediyorum. Doktora gitmeye korkuyorum ya şizofrensem diye. Sokağın köşesinden dönüp kaybolan insanların şizofren,psikopat,paranoyak olduğunu düşünüyorum. Hergün geçtiğim sokaktan bir gün kendimi karşıdan gelirken görüp selam vereceğimden korkuyorum.

Hala arnoldşvatzeneger in nasıl yazıldığını öğrenemedim. Garip bir şekilde Kurtlar Vadisi nin sezon tatilinin bitip polatın ölmesini istiyorum.

Her sabah 07:00 da çalan telefonumun alarmı beni birgün deli edecek. Akşam kendim kurmama rağmen sabah kendikendime sövüyorum kim kurdu bunu böyle diye.

Kahve

2008-09-19T12:20:00.000-07:00

Bugün ne kadar ağlatan program varsa izledim. Televizondaki sahtekar kadınlara bakıp hüngür hüngür ağladım. Ne kadar iğrenç komedi programı varsa hepsini izledim kahkahalar attım saatlerce. Mutluluğu arayan cahil dünyalılardan oldum ben de sonunda.

En sevdiğim insanların yanına gidip, onlarla sohbet ettim. Sonra en sevdiğimi sandıklarım olduklarını anladım. En nefret ettiğim insanların yüzlerine gidip sövdüm. Anladım nefret ettiğimi sandığım insanlarmış sadece. Bir an ve bir söz herşey bu muydu? diye düşündüm. Pişman olmak istedim. Mutlu olmak istedim. mutlu olurum diye pişman oldum, mutluluğuma pişman oldum sonunda.

Ve sonra hayat bir mola verdim, bıraktım mutluluğu aramayı, bıraktım pişman olmayı. Kendime bir kahve yapıp oturdum denize doğru. Mutluluk beni buldu sonunda , pişman oldum gerçekten kahve içmediğime....

Siyah

2008-09-18T13:07:00.000-07:00

Bembeyazdı ilk başta. Siyahlar dokunmasın diye küçük göğsümle önüne geçmiştim onun. Ama arkamı döndüğümde gördüm, kendi saçıyordu bedenine siyahlıkları. Sonra döndüm ona doğru ve başka bir yere sıçramasın siyahlıklar diye. Karşımda öylece grileşmeye başlamıştı. Sonra dayanamadı küçük göğsüm, saçtı etrafa siyahlıkları. Artık ne beyazı vardı ne de beyazı andıran grisi. Siyah olmuştu, hem de simsiyah...

Merhaba!

2008-09-17T14:12:00.000-07:00

Orucumuz biraz uzun sürdü galiba ama aslında bu zorunlu bir oruçtu. Yinede Allah kabul etsin diyelim. Bu orucun sebebi neydi peki onu anlatalım.

Bir ara internet bağlantısından sorun yaşamıştık. Bir süre boyunca bilgisayar evde öylece yattı. Daha sonra tam sorunu hallettik derken aksilik ya bu seferde bilgisayar bozuldu. Ama ne hikmettir evde artık teknolojik alet kalmadı sağlam. Elimize aldığımız alet bozulmaya başladı. Bu sorunlar birde tam okulların açılmasına doğru geldiği için ev bilgisayarı tamire götürecek çıkmadı. Bu kez ise modem bütün ışıkları açık şekilde masanın üzerinde yattı 2 hafta. En sonunda biri gelip götürdü bilgisayarı tamire hele şükür ve böylece zorunu orucumuzuda açmış olduk.

Şimdi içimden ''eee neler yapıyorsunuz, hayat nasıl gidiyor'' diye sorasım geliyor. Harbiden özlemişim blogumuda ya. Artık tekrar başlıyoruz diyebilirim ama ''Delimma'dan notlar'' serisine ramazandan sonra devam etmek istiyorum. O biraz daha oruç tutacak yani:D Bu sırada ramazanda ise hertelden çalacağız. Gündelik şeyler yazmadığım için şikayet edenler vardı birazda onlar için gündelik şeyler yazmaya başlıyım dedim. Ama pek sürmez haberiniz olsun böyle ha. :)

Bu arada ''olasılıksız'' kitabını alıp okumaya başlayan bir arkadaşım var acayip mutluyum. Ben de ne zamandır düşünüyordum nerden beleşe bulurum da okurum diye direk anlaşma yaptım ama arkadaştan önce annesi almış kitabı eline bırakmıyomuş. Hem annesinin hem de arkadaşın okumasını bekleyeceğim artık. 1 aydan önce alsam iyi olur.

İftar

2008-09-16T13:54:00.000-07:00

Mevsim rüzgarları ne zaman eserse,
O zaman hatırlarım çocukluk rüyalrım şeytan uçurtmalarım
Öper beni annem yanaklarımdan güzel bir rüyada....
Akşama doğru azalırsa yağmur, kız kulesi ve adalar....

Her insan bekler mevsim rüzgarlarını, hatırlamak ister geçmişi. Unutamadıklarını, unutmak istemediklerini.

Her insan akşamı bekler yağmurun altında başını göğe kaldırıp yalnız başına yürümeyi.

Her insan bekler 60 yaşında yatağına yatınca annesinin yanağından öpüp, ninni söyleyerek onu uyutmasını...

Her insan yaşamak ister tüm güzel duyguları, unutmak istemediği şeyleri... Her insan gülmek ister ardına bakıp, sonra hüngür hüngür ağlamayı... Her insan yaşamak ister....

Uzun bir oruçtan sonra iftarda birlikteyiz yine. Aslında zorunlu bir oruçtu desekte olur ama yinede Allah kabul etsin diyip orucumuzu açmış bulunuyoruz...

Oruç

2008-09-09T05:58:00.000-07:00

Suküt lehçesini öğrenmeye çalışıyorum, kelime orucuna niyetlendim. Müsade ederseniz biraz yokum...

Gözlerine baktım, yollar yıpranmıştı

2008-08-27T10:34:00.001-07:00

Notlara direk günlük olarak başladım ama biraz geçmişte yaşadığım olaylardanda bahsetmek isterim size. Öyle deliyiz diye de ot gibi yaşamadık yani. Benim de kendime göre kötü, güzel anılarım var. Ama hepsi aklıma gelirmi bilemiyorum artık. Ben aklıma gelenleri sizlere anlatırım.

O gün hava normal gibi gözüküyordu fakat hırçın bir gündü,havada mavi bulutlar tatlı tatlı süzülüyordu.Ama arkasında sessizlik kaybolacak diye haykıran ayıları görür gibi oluyordum.

Ben konuşuyordum o sırada,mavi göğün altında usul usul,ellerim ağzıma gidiyordu sanki
duyulmasın konuştuklarım diye,konuştuklarım yalandı belkide ondandır. Sonra sustum birden şöyle bir baktım beni dinliyormu diye,o da dalmıştı göklere,sessizliğe dalmıştı o da.Birden gözlerinde kendimi gördüm.Yüzüm çok kötü gözüküyordu sanki tencere kapağı gibi,ama o buna aldırmıyordu,beni seviyordu galiba.Ama içime kurt düştü bi kere,çıkmazdı aklımdan.Sevmiyormu beni yoksa,yoksa...yoksa... nefret mi ediyor; ama şimdi sorarmam da.Ne yapsam ki.Ağzından laf almaya çalışayım bari dedim.

-Hayatında çok sevdiğin biri oldumu hiç?dedim.cevap vermedi.İçim içimi yiyiyordu.Acaba şakamı bu seni seviyorum cevaba gerek yok demek mi istiyordu.Ama..ama.. ya öyle değilse ''seni seviyorum'' dememek için susuyorsa diye düşündüm.Daha farklı bir şekilde konuyu açmaya çalışayım dedim.

-Sence benim gözlerim güzel mi?diye sordum şöyle yüksek sesle.Yine ses çıkmıyordu ama ben bir umut arıyordum.Başına bakıyordum belki sallar diye dikkatlice.Sonra kafasını oynatmaya başladı.Sanki bir şey takip ediyormuş gibi.ve birden koşmaya başladı bir de baktım,bir kuş kovalıyor.O an anladım.Beni sevmiyordu.

Halbuki onu küçüklüğünden beri tanıyordum. Evet kedim beni sevmiyordu. Minicikken bulmuştum onu o kadar büyüttüm,sevdim.Kaç kez süt kaplarının diplerini paylaştık onunla. Kucağımda uyuttum. Kaç kere sordum seviyormusun diye,cevap vermemişti sevmiyordu. Bir hafta peşinde gezdim acaba sevgilisimi var diye,ama yoktu sevgiliside. Evet benden nefret ediyordu ve gidecekti yakında.Çok üzüldüm o an...ağladım...ağladım...ağladım...sonra sustum.

Gümüş

2008-08-26T10:20:00.000-07:00

Bugün karıncalara öyle selam verip geçtim ayıp olmasın diye sadece. Aslında onları unuttum sanıyordum ama bu notu yazarken farkettim ki hala aklımdalarmış. Neyse bugün çook çook şeyler yaşadım. Şimdi şööyle uzunca bir özet geçelim bakalım.

Gönderen: Gümüş
Adres: Dünya madeni
Gönderi: Taşlar olmasa altınların ne değeri olurdu ki.

Yoruldunuz mu yoksa hemen? hı yorulmadınız mı, o zaman yormaya çalışın biraz...

Karıncaları kulağından asmalı mı?

2008-08-25T12:00:00.000-07:00

Eskiden Dilemma sokağının ilk kalkanlarından biriydim ben. Sabah güneş doğarken kalkar güneşin doğuşunu seyreder, bana deli deyipte bu saatte uyuyan akıllara kahkahalarla gülerdim. Ama artık kalkamıyorum, biraz yaşlılıktan sanırım. Ama genç olsanda insanların sesleri yüzünden uyuyamazdım bu zamanda, hele Dilemma sokağında insanlar en az saat 3'e doğru şarkıya,türküye,eğlenceye doymuş oluyorlar.

Bu sabah güneşin doğuşunu kaçırsamda çok geç kalmadım. Belediyenin yenilediği parkın cillop gibi bir bankında uyuyordum. Bugün gözlerimi açtığımda sadece sabah sporu yapan birkaç üniversiteli genç vardı parkta. Hemen kalkıp bekçinin çimenleri suladığı vanayı biraz açıp yüzümü yıkadım, şöyle saçlarımı ıslattım. Bu her sabah yaptığım birşeydir; saçlarımı ıslatır gölgeme bakarak birgüzel tararım. Aslında saçlarım olup olmadığını tam olarak bilmiyorum. Gölgemeden gördüğüme göre kafam var ama saçlarımın olduğuna emin değilim.

Neyse yüzümü yıkadıktan sonra, üniversitelilere uyup bende spor yapayım dedim ama nafile, baktım olmayacak bağli yürüyüş yaparım diyerek kaldırımda volta atmaya başladım ki yürürken gözüme kaldırımın üzerinde gezinen karıncalar takıldı. Şöyle eğilip bir izleyeyim biraz dedim. Bağzıları bir kaç şeyi ellerine alıp gezdirip gezdirip , yerine bırakıyordu. Yanlarındaki karıncalar ise '' al işte bunu'' diyordu. Ama karınca laftan anlarmı hiç, diğerininde düşünmesi gerek.

Baktım birini aldı götürmeye çalışıyor. Ama bir türlü kaldırıp götüremiyor iki santim gidip duruyor kalıyor orada. Dedim ki yardım edeyim. Şöyle aldım sırtındakini ileri taşıdım. Sonra yanındaki birden bağırmaya başladı ''kardeşim bıraksana, ne giriyosun sen araya, sanane'' falan filan birde diğeri yanına katılınca iyice kafam attı benim, ben de onlara bağırmaya başladım '' mazotta pahalı oldu, niye he niye'' ben de küçük düşmeyeyim istedim.

Artık son haddine varmıştı sinirim, bu karıncaları yok etmeliyim dedim. Ayağımı kaldırdım tam üzerine basacaktım ki karşıdan bir grup karınca bana nanik yapıyor, o an anladım ben bunların üzerine basarak kaç tanesini öldürebilirim ki diye. Sonra biraz düşününce anladım asıl meseleyi eğer ben bunları öldürürsem onlardan ne farkım olur. Bir karınca ve bir deli eşit midir diye düşündüm. Aslında pek farkımız yoktu ama yinede üstün gördüm kendimi ve '' hadi gidin işinize'' diyip kaldırdığım ayağımı arkaya atarak döndüm ve oradan kaçarak uzaklaştım.

Tanışma Vakti

2008-08-22T10:03:00.000-07:00

Bundan önceki notumda kendimden hiç bahsetmemiştim. Hani öyle yaparlar ya, ilk önce konuşurlar konuşacaklarını herkes kim diye merak eder, sonradan kendini tanıtırlar. Biraz özentiden bu sanrıım ama ilk nottan biraz hayalinizde karekterim oluşsun istedim.

Ben Dilemma sokağının, sessiz çığırtkanı, gölgesiz adamı, vasıfsız bekçisi, hatta kısaca söylemek gerekirse ''Deli'' siyim. İsmimi sorarsanız size diyebileceğim tek şey unuttuğumdur. Aslında hiç bilmiyordum. Kendimi bildim bileli bu sokakta geziniyorum sadece.

Siyasi bir seçimim yoktur. Kimin yanındaysam öyle olurum. Sosyalistlerin yanında sosyalist, kapitalistlerin yanında kapitalist, bilmemnenin yanında bilmem ne işte. Hepsinden olunca daha iyi olur diye düşündüm. Küçükkende böyleymişim herkes çilekli, vişneli, elmalı sakız alırken ben karışığını alırdım herzaman. Hani ikiyüzlü derler ya benim binlerce yüzüm var. Aslında deli olduğum için bunun başkaları için pek önemi olduğunuda sanmıyorum.

Neyse asıl konuya geçelim. Burada size yazdığım günlük notlardan bağzılarını okutacağım. Aslında zorla değil yanlızca okumak isteyene tabi. Ama bu kadar saçmalığı buraya kadar okuduysanız diğerlerini de okursunuz heralde.

Burada okuyacağınız notlar yaşadığım olayları en can alıcı noktalarına kadar anlatacağım. Aslında yalnızca benim değil, senin,onun, benim, kısaca herkesin yaşadığı olaylar olacak. Sadece bir farkla tabiki, bunları bir delinin ağzından dinleyeceksiniz. Tabiki ne farkeder diyeceksiniz, buradaki yazıların öznel değilde nesnel olması olacak. Anlattığım şeylerin hepsi aslında bir simge olacak sadece. Çok yönlü simgeler her okuyan o simgenin yerine koymak istediği şeyi ve ya kişiyi koyacak.

Ekmek Arası Hayat

2008-08-21T10:52:00.000-07:00

Bayatlamış ekmeğimin arasına çöpten topladığım sosisleri doldurmuş, bir hafta önce bozulmuş diye atılan ketçapla mayonezden biraz arasına boşaltmış, iğrenç bebek çığlıklarıyla dolu Dilemma sokağının başında kaldırıma oturmuştum. Şöyle ekmeğimi aralıyıp bakayım dedim, birden o kadar güzel gözükmüşlerdiki sosisler, bir anda düşüncelere dalmış olarak buldum kendimi. Ekmeğimin arasında dünyayı görür gibi olmşt evet biliyordum bu manzarayı dünyaydı burası.

Düşündüm...düşündüm...Düşündüm... Bayatlamış bir dünyanın içinde acılı ketçaptakilere aldırmadan mayonezde yüzen sosisler gözüme takıldı. Hepsinde bir yenme hırsı vardı. Hepsi elbette yenmek istiyordu ama sonunda yenileceklerini bilmiyorlardı hala. Hemen Dönerci Hasan Amca'nın verdiği tuzu israftır demeden serpiştirdim ekmeğin arasına. Acılı ketçaptakilere acımıştım ama birden ve garip bir içgüdüyle '' Yerim ben böyle hayatı'' kocaman bir ısırık attım ekmeğime. Ne kadar çöpten toplamış olsamda tatlıydılar baya.

Bir iki dakika geçmiştki o sırada bacağımdan akan kanları gördüm. Çok korkmuştum birden bağırmaya başladım.''imdaatt,imdaatt'', sonra hemen bir bezle durdurmalıyım deyi eskimiş gömleğimin parçasını koparıp üstüne koydum. Tam o anda ekmeğimin altından hala damlamaka olan ketçapları gördüm. Biraz gülümsedim ama üzülmüştüm. Ağladım...ağladım...ağladım...sonra sustum.

Ekmek arası bitmişti sıra gelmişti şüküre. Açtım ketçaplı ellerimi göğe ve ''Ya Rabbi şükürler olsun sana. bir şey daha söylemek istiyorum.Biliyorum bugün tuzu fazla harcadım affet beni ama dayanamadım. Hasan Amca biraz daha tuz versin ne olur. He birde ketçaptakilere yardım et lütfen, kurtar onları'' dedim. Ellerimin ketçaplı olduğunu bildiğim halde şööyle yüzümü sıvazladım. Sonra ellerime baktım güldüm...güldüm...güldüm...Sonra sustum...

Ekmek arası bitmişti

Anlar

2008-08-16T15:01:00.000-07:00

Dokuzu on etmeden tükenen sayılar
Geceyi sabah etmeden biten sigaralar
Beni ben yapan içimdeki ağır manalar
Ancak onlar,ancak onlar halimi anlar...

Görenkör

2008-07-30T19:53:00.000-07:00

Gerçekler doğru değil
Doğrular gerçek olmadığı gibi
Yalanlar hayal değil
Hayaller yalan olmadığı gibi

Görmek mesele değil
Gören körler olduğu gibi
Meseleler çözümsüz değil
Çözümler mesele olduğu gibi...

Anladın mı İstanBul'u Buldun mu İstanBul'u?

2008-07-28T20:15:00.000-07:00

İstanbul dedinde ne güzel şehir değil mi?

(masum parantezden sessiz haykırış: Değersiz cümlelerinde kullanma ismimi ey insan)

Değersiz bir kaç mısra daha:

-Biliyorum elbet seni görmemi engelleyen dağlar değil yarim, bu günahkar gözlerim.

Yaz Depresyonu

2008-07-25T18:09:00.000-07:00

Yaz depresyonundayım kardeşim yazmıyorum, yazamıyorum, yazmayacam. Sen de git kitap oku ne bu blog, internet, bilgisayar...Eğer illa bişey okuyacam diyosan sağ tarafta tozlanmış mektuplarım var(arşiv) üfleyiver onları. Pek çok olmasada içtenler:P(ama bak birden ilhamda gelebilir bu neydi böyle deme biriktiriyorum içimde:p)

Ders 3

2008-07-20T09:59:00.001-07:00

Konu: Moda Cahilliği
Çağrışım kaynağı: Kendi modanı yaratmak

Konu moda olunca ne kadar bazı erkeklerde ilgilensede kadınlar geliyor akla daha çok. Aslında genel bir kavram. Moda o zaman dilimi, yıl, mevsim, gibi şartlara göre değişen çoğunluk beğenisidir. Aslında pek bilmiyorum neye göre değerlendirme yapıp seçtiklerini ama modaya uyanları çok gördüm.

Bence moda saçmalıktan ibarettir. Bizim mahallede özenti diyorlar ona. Sokaklarda çok görüyorum modaya uyarak dikkat çektiğini sanan insanlar çok. Bir örnekle açıklayalım: Converse ayakkabı hastalığı moda olarak algılanmış. Okullarda herkesin ayağında bir converse ayakkabı aylarca gezildi koyun sürüsü gibi birlikte. İşte ben buna salaklık derim. Ne yani bu: ''Hadi modaya uyalım bizde Converse alalım herkesle aynı olalım. Sonra ayaklarımızı birleştirip tepeden fotoğrafını çekelim.'' Moda bu değildir.

Eğer kendi modanı yaratmak, dikkat çekmek istiyorsan başkalarına bakmaman gerekli. Nedir ki bu kıyafetlerin yanında gezdiğin arkadaşınla aynı. Herkes kendi beğendiğini almalı sadece, ben öyle yapıyorum yani. Etrafımdaki insanlara garip geliyor bu tabiki. Bazıları beğenmiyor hatta. Ama ne hikmetse bir süre sonra arkadaş çevremde birden moda olup çıkıyor kıyafetlerim.

Neyse moda cahilliği hakkında daha söylenecek çok söz var ama biz moda adabına geçelim.

Kıyafette ilk dikkat çeken özellik renktir. Güzel giyinmenin en önemli kuralı renk uyumudur. Renkeler ne kadar uyumluysa kıyafetler göze daha çok hitap eder. Fakat bu demek değildirki. Mavi elbise giydiğinde pantolon mavi olacak, ayakkabı mavi olacak, şapka mavi olacak. Dikkat ederseniz ''uyum'' kelimesi var. Eğerki uyum diye aynı renk giyerseniz sünnet çocukları gibi görünmekten kurtulamazsınız. Mesela birbirine yakın veya birbirini andıran renkleri tercih etmelisiniz. Kırmızıya-pembe, Turuncuya-kahverengi, siyah-beyaz, sarı-turuncu, vs... Tabi bu herkesin zevkine göre değişiyor.

Sonra ne kadar önemli gibi gözükmesede bütün olay ayakkabılardadır. Ayakkabılar insanın kişilğini bile anlayabileceğiniz ana noktadır. Ayakkabı seçmi güzel olmalı. Aslında ülkemizde bu konuda fazla bilgisiz olan yok, takım elbisenin altına spor ayakkabı giyilmeyeceğini bilir ama biraz daha ince değerlendirme yaparsak hatalı giyimleride görebiliriz. Mesela güzel görünebilecek birkaç şeyden biri ayakkabının tişörtle aynı renkte olmasıdır. Eğer Pantolon veya etekle aynı renk olursa etkisini kaybeder fakat tişörtle uyumlu olursa herzaman dikkat çekici ve güzeldir.

Diğer bir konu ise beden(size) dir. Herzaman orta beden iyidir. Şişman bir kişinin inatla dar kıyafetler giymesinin anlamı yoktur. Erkekler için: zayıf olanlar daha çok orta beden giysinler ki zayıflıkları belli olmasın. Bu durum abartılırsa daha kötüde olabilir. Şişman erkekler içinse daha çok bol kotlar daha iyi gözükür. Tam beden giymeleride uygun olur. Ama bu kadınlar için biraz daha farklı, şişmanlar için aynı (dar beden giymemek) zayıflar için bol giyinmek aptallık olur.

Ve tabiki tesettür meselesi var birde. İşte burada biraz daha değerlendirme yapmam gerek biraz ince mesele:)))

Ders 2

2008-07-20T09:46:00.000-07:00

Konu:Kafe adabı devam

Kural 4: Gittiğiniz kafede mümkün olduğunca başkalarıyla ilgilenmemeye çalışın yani yanmasanın ne konuştuğunu dinlemek, ya da karşı masadakiler hakkında konuşmak gibi.(Bknz: Toplum kuralları)

Veee bu dersin en katı kuralı geliyor: Asla ama asla bir arkadaşınızın çalıştığı kafeye gitmeyiniz. Yani o kafeye gidip birşeyler ısmarlayıp ağa gibi arkadaşının sana sipariş getirmesini beklemek gibi bir hareket asla yapılmamalı.(bknz: Arkadaşlık kuralları)(2.Bknz: İnsani kurallar)(3.Bknz: Hayvani kurallar(parantez içi parantez: hayvan bile yapmaz) )

Ders 1(Kafe adabı)

2008-07-18T20:09:00.000-07:00

Aslında pek kafelerde(cafe yazmak hoşuma gitmiyor.) takılan bir insan değilim. Sadece arkadaşlar olduğu zamanlarda gerekirse giderim. Daha çok çay bahçeleri tercihimdir ama en iyisi benim için evimde kendi çayımı yapıp bağdaş kurup sohbet etmektir. Acayip bir antipati oluşmuş kafelere karşı içimde. Korkutucu geliyor, çoğusu karanlık, bunaltıcı, yılışık insanların bol olduğu gereksiz mekanlar(benim için).

Konumuza gelelim şimdi. Kafe adab:

Kural 1: Kafe adabı denilen şeyin en kötü tarafı kafelerin kalitesine ve yönetiliş şekline göre değişiyor. En basit olarak şu içine hesap fişinin koyulduğu, korkutucu deri kitapçık benzeri birşey var. Kimi kafelerde bu aleti kullanmazlar ama çoğunlukta vardır. Aslında hiç gereği yok bence. Altı üstü bir fişe iki tane çarpı atıp arasına koyuyorlar ne yani hazine saklar gibi koyuyolar oraya. En sonunda onun arasına para koyuyorsunuz tabiki, işte uyanıklık burada ortaya çıkıyor. İçtiğiniz içecek (veya yediğiniz her hangi bişey) tam banknotlardan düşükse kazığı yediniz demektir. Çünkü o aletin içine bozuk para koyulmuyor mesela 16 milyonsa 20 milyon koyuyorsun ve o pis aleti verdiğinizde geri para dönmesini beklemeyin asla. Paraları alan adam şöyle aralar bakar bir para yetiyormu diye, yetmiyorsa ister kesinlikle daha üstüne (ama öyle bir durumda kalmazsınız heralde), eğer fazlaysa hemen kapatıp teşekkür eder. Ve öylece çıkar gidersiniz.

Ama onlar uyanık biz safmıyız?Tabiki değilizi, öğrenciyiz biz kardeşim 5 kuruşumuz olsun alırız (he ben zenginim bahşiş olsun üstü derseniz, o sizin bileceğiniz iş ama biz burada öğrencilere ders veriyoruz.) Siz siz olun içeceğinizi alın ve fiyatına bakın, tam banknot olmadımı alın birşeyler daha tamamlayın, sonra arasına koyun tam parayı uzatın. Böylece paranızın karşılığını almış olursunuz.(ama bazen de bırakmak lazım, orada çalışanlarında üniversite öğrencisi olduğunu düşünerekten).

Kural 2: Eveet bu kadar mı? Kafeden çıktığınızda da bitmiyor kurallar dediğim şeyleri uyguladığınızda eğer 2-3 kez gittiyseniz adamlar sizi gözüne kestirir, bu bahşiş vermiyor der ve en son sizinle ilgilenir devamlı o kafeye gitmeyeceksiniz.

Kural 3: Kafeye girdiğinizde elbette menüye bakacaksanız ama eğer yoksa (ki o da çok nadir olur) mecburen garsona soracaksınız (mesela) ''soğuk içecek olarak neler vardı'' diye. O size saymaya başlayacak (eğer istediğiniz özel bir şey yoksa) bekleyin garson sayadursun. Çünkü garsonda en pahalı içeceklerden başlayacaktır ilk söylediklerinin ismi hoş olur ama almayın sakın. Özellikle taze sıkılmış meyve sularından sakının...

devam edevek...

Yağmur

2008-07-18T04:51:00.000-07:00

Kusurlarla dolu bir şehrin, en taşra mahallesinde asfaltı delme isteğimi son haddine getiren topraksız bir sokakta, her yağmurda taşları gittikçe eriyen bir evde oturuyorum. L şekline delikli kırık dökük tuğlalarla çevrili bir taş bahçem var. Binbir umutla vurduğum kazmanın yine lanet bir taşa çarpmasıyla toprak ve yeşillik özlemimi dahada arttıran stres dolu bir bahçe. Bana doğallığı hatırlatan üzüm bağını her geçen gün kurudğunu seyretmek, sabah ezanı vakti arka evin bahçesinde son kalan ağaçlara gelen kuşları görmek, seslerini duymak için gecelerimi uykusuz geçirmekten, Toprak olsun diye hergün yüzlerce taş parçalamaktan yoruldum, zor gelmeye başladı. En kötüsü ise yağmura hasretim. Aylardır gelmeyen yağmuru mecnun gibi bekler oldum, sadece bir damla...bir damla yağmur....

(Maviye Yolculuk için...)(''gelecek'' kurmacası...)

İstanBul...

2008-07-17T11:22:00.000-07:00

-İstanbul mu?

-Evet İstanbul...Aşklarını simitlerin ardına saklayıp martılara fırlatan insanların yaşadığı, simidine aşık olduğum mükemmel şehir.

-İstanbul'un bir parçası olsaydın ne olmak isterdin peki.Sultan Ahmet mi,Eyüp Sultan mı?, Boğaz Köprüsü mü, yoksa deniz mi?

-Martı...

-Ne martı mı?

-Evet martısı olmak isterdim İstanbul'un. Yolculara simit atan martısı olmak isterdim martısına aşık olduğum bu şehrin.

-Neden martı peki. Martı neyi ifade ediyor yani.

-Martı dostluğu ifade eder dostum.Yalnızlığını simit attığı martılarla paylaşan masum insanlarına aşık olduğum şehrin dostluk martıları.Denizin üstüne yağan yağmurun kokusunu en iyi şekilde alabilen, denizin hakimi, boğazın bekçileri sadık martılar.

-İstanbul'un hayallerinin şehri olduğu bir kesin. Ama sanki bir eksik varmış gibi konuşuyorsun. Sence var mı bir eksik İstanbul'da.

-Tabiki var olmaz mı?

-Peki şimdiki İstanbul'da neyi bulmak neyi görmek isterdin?

-Sadece İstanbul dostum, İstanbul'u bulmak İstanbul'u görmek isterdim. Aramak gerek dostum İstanbul'da İstanbul'u bulmak gerek. İşte o zaman hissetmiş, gerçek kokusunu duymuş olursun.

Gri

2008-07-16T14:32:00.000-07:00

Uçurumun kenarında bir ayağım arkada, gözlerimin ucuyla uçurumdan aşağıya bakıyorum. İnatla elini uzatmayan bir kedi var aşağı doğru ilerleyen. Düşerken bile birşeyler söylemeye çalışıyor. Konuştukça uzaklaşıyor uzaklaştıkça konuşuyor. Kulaklarım çınlamaya başlıyor, sanki batıyor kelimeleri şakaklarıma bir hançer gibi, tutmak istiyorum oysa elini ama, uzatmıyor. ''Omuzlarının yanında kolların,kollarının sonunda ellerin var diye bağırıyorum,uzat ellerini''. Ama o inatla elimi uzatmayacağım ama seninle olmak istiyorum,senin ellerini görmek istiyorum diyor. Anlayamıyorum bir türlü, anlamaya çalışıyorum ama anlayamıyorum. Düşünüyorum ve onunda beni anlamadığına karar veriyorum. Bencillik bu diye çıkışıyorum. Ne demek senin ellerini görmek istiyorum. O ellerini uzatmadıktan sonra kendimi niye tehlikeye atayım diye düşünüyorum.

Kediler nankördür diye bir cümle sayıklıyorum kendi kendime. Sonra sadık kedilerde vardır diye düşünüyorum. Genellemeler ne kadar yanlışta olsa benim kedimin nankör olduğuna karar veriyorum.

Hıçkırıkları tekrar kulaklarımı kemirmeye başlıyor. Hasta bir fareye benziyor, tezatlar içinde boğulmuş siyahları beyaz diye yutturmaya çalışıyor banada. ''Nankör'' diye bağırmak istesemde dilim dönmüyor. Son bir kez bağırıyorum uzat elini diye ama nafile. Senin ellerini istiyorum ama çok soğuklar diyor bu seferde. ''bu ne demek'' diye bağırıyorum ardından. Ama kafam karışıyor. Aklımın bir köşesinde ''nerede bu uçurumun sonu, bitmedi bir türlü'' diye düşünüyorum. Sonra onun sesiyle irkilip kendime geliyorum tekrar. ''Uzat ellerini tutmak istemesemde yanımda dursunlar.'' Sonra sanki bir perde kalkıyor gözümden ve onun yanındaki çaresiz eller geliyor gözümün önüne. ''Oyun oynuyor'' diye düşünüyorum kendi kendime. ''Kötü biri gibisin ama aslında iyi birisisin'' diye saçma bir cümle geliyor. Bu cümleninde hiçbir kelimesi birşeyler çağrıştırmıyor. '' Ne saçmalıyor bu, gitmeliyim buradan, bu uçuruma bende düşmeden''.

Boyaları pırıl pırıl evimin, çiçekli bahçesinden geçiyorum. Çiçekler '' neden buradasın '' diye sayıklıyor. Bu çiçekler deli ne diyorlar böyle. Büyük yeşil demir kapıyı gıcırdatmadan açıp sesizce içeri giriyorum. Banyonun küçük camından, tavan arasındaki büyük dünyama geçiş yapıp düşünmeye başlıyorum tozlu tavan arasında. Ne olursa olsun birkez daha bakmaya karar veriyorum.

Uçuruma yaklaştıkça kahkaha sesleri duyuyorum. Sonra benim ismimle birileri bana sesleniyor. Sen gelmedin ben geldim diyor. İstemeye istemeye uçuruma bakıyorum ve içimi bir korku sarıyor. O kedi hala orada ve aynı şekilde çığlıklarla düşüyor. ''Bu bir çıkmaz, bu uçurum hiç bitmeyecek, sonsuz!!!'' kendi kendimi mahvediyorum bile bile ama anlamaya çalışmaktan yorulmuş sonsuz uçurumun yanına oturmuş, beni deli eden çığlıkları dinliyorum.

En sonunda yorgunluktan kemiklerim tutmaz hale geliyor ve seriliyorum yere. Kelimeler daha çok yankılanıyor kulağımda. Tezatlar birleşip anlaşılmaz hale geliyor. Siyah-beyaz değil gri, yaz-kış değil sonbahar oluyor. Ve iş çıkılmaz hale geliyor. Gözlerim o anda göğe takılıyor. Yıldızlar yok, yıldızlar yok diyorum. Ve uyanıyorum bir mesaj sesiyle ''dı dııt dıı dııt''. Birden nankörr diye haykırarak fırlatıyorum telefonu duvara. Nankörr..Nankör...

Sensizliğe aşığım

2008-07-14T14:04:00.001-07:00

Kokun da bıraktı beni, masum denizin üstünden gelen meltemlere karıştı. Neyse ki birtek gözlerin kalmıştı bana, bağlıydı kalbime büyük zincirlerle, tutsakmış gibi. Ayırmak istesem bile bırakmıyordu artık. Kırılmıyordu zincirler. Anlamaya başlamıştım, ne kadar gözlerin kalbime tutsakmış gibi görünsede aslında ben sana tutsaktım. Hem de lanet olası görünmez bir aşk zinciriyle. Lanetler okumam sana değil biliyorsun galiba ama sana ulaşamamak bana öyle bir acı veriyorki, unutsam bağli, ne olur unutayım bağli yalnız kalayım diyorum.

Ben aşkı sadece ulaşılmazlık olarak görmeye başlamışım. Sana ulaşmayı, yıldızları avuçlamak kadar zor görmüşüm. Ve bu aşk olmuş bende artık. Kavuşmak değilde, kavuşma isteği aşk olmuş. Artık gelmeni istemiyorum, çünkü korkuyorum sen gelince o aşkın bitmesinden. Bırak beni ve git, bırak beni yalnızlıklara, bırak beni özleminle, bırak beni aşkınla. Gelipte bitirme sana kavuşma özlemimi. Sensizliğe aşığım ben, gelme ne olur...

(fotoğrafın dili...)

Sanmak...

2008-07-12T19:02:00.000-07:00

Kalbimi paketleyip sonu gözükmeyen denize bıraktım. Bıkmıştım artık ondan. Bıktırmıştı ya da beni herşeyden. Her ne olduysa olmuştu ama atmıştım artık nihayet. Ardındanda bakmak istemiyordum. Denizin maviliğini kirletmesinden korkuyordum belkide. Belkide sudan bile temiz olduğunu görmek istemiyordum. Kurtulmuş saydım kendimi hergün çoğalan dertlerden. Belkide dertleri sevmek zorunda olmaktan kurtulmuştum. Kovmuştum onu bedenimden. Belkide kaçmış olmaktan korkmuştum. Bahaneler bulmuştum onu kovmak için ama belkide bahanelerim tükendiği için kovdum. Belki sadece O'nun için yapmıştım bedenimin her zerresine işlediğini bile bile. Belkide kendimi kandırmak için yapmıştım bunu. Her ne olduysa olmuştu ama onu atmış, ondan kurtulmuş, onu kovmuş, ondan kaçmıştım. Hiçbirini yapmadığımı bile bile...

Sayıklamalar

2008-07-09T19:17:00.001-07:00

----------------Spoiler----------------

.... ve Suzan ölmüştü. O kadar şeyi yaptıktan sonra bu kadar kolay hayata gözlerini yummak istemiyordu oysa. Böyle bir son istemiyordu oysa...

SON

Dur bakalım!! Sende düşündün değil mi? Bu kadar basit olmamalıydı. Daha güzel bir son olmalıydı. Bütün herşey boşuna olamaz.

Mutlu bir son mu istiyorsun?!! O zaman 2. sayfadan başla ve 1'er sayfa atlayarak oku bakalım

GİRİŞ

---------------Spoiler--------------------

Hayaller...Kurtuluş...Mutlu bir son... Bir sayfa atlayacak kadar zaman almamalı, bu kadar zor olmamalı değilmi. Fakat kötü sonlarıda yaşamayı gerektiriyor. Mutlu bir son mu istiyorsun?!!

-.....

Evet ben de öyle düşünmüştüm. E o zaman ne bekliyoruz. Hadi...

BAŞLIYORUZ!!!

Siyah-Kara

2008-07-08T22:02:00.000-07:00

Gecenin 4 ünde elime kağıt kalem alıp, 120 ytl'lik avea faturasının içinde bulunduğu zarfın üstündeki ''Sen nerdeysen, orda müzik indir'' diye bağıran, koca gözlüklü kızı çizesim geldi.Sonrada çizdim. Ama kadına belliki az para vermişler, o kadar sahte bir gülüşü var ki, daha faturayı açmadan ''fatura en az 100 ytl'' diyor sanki. Bir hayli uğraştım ağzını çizmek için o ne kadar güldüyse ben de o kadar çizebildim napayım. Ha benzedimi diye sorarsanız, tıpkısı olmadı ama en azından andırıyor:) hiç olmazsa öylesine bi kız yaptım.

Öylesine kafiye

2008-07-07T17:07:00.000-07:00

Yokoluşların içinde küçük bir umut
Tüm gücümle sarılıyorum ona
Hayallerimi süsleyen o güzel sona
Beni sürükleyen farklı bir boyut

Karanlık

2008-07-07T16:54:00.000-07:00

Ne olur güneş, gözlerimdeki bu karanlığı sil. Beni kendime getir. Uslanmaz aklımı bir de sen haltetmeyi dene. İçimdeki kötü hisleri parçala ışığınla. Geri getir umutlarımı, getir sevgimi, geri getir beni bana. Kurtuluşum yok dediğim bu son anlarımda kurtar beni bu boşluktan. Kurtar beni yalanlardan...Kurtar ki mutlulukla, gözlerim pırıl pırıl bakayım sana yarın. Yine batacak diye üzülmek yerine yine doğacak diye sevineyim. Eninde sonunda öleceğim diye üzülmek yerine yaşıyorum diye şükredeyim. Beni bana getir güneş. Kurtar beni bu BEN'den ki bulayım asıl benliğimi...

Uzun

2008-07-05T17:19:00.000-07:00

''uzun sürdü ayrılık'' dedi adam.
''uzun sürdü hasretim''.
''sabret'' dedi gönül.
açtı adam sonra ellerini göğe
uzun sürdü duası Rabbine
uzun sürdü yalvarışı...

Kanuş-

2008-07-05T17:16:00.000-07:00

Konuşmadı, konuşamadım, konuşturmadı bir şeyler...

Konuşmuyorum, konuşamıyorum, konuşturmuyor bir şeyler...

Konuşmayacağım, konuşamayacağım, konuşturmayacak bir şeyler....

Ama SUSACAĞIM, susacağım, susacağım, kime ne, içime kusacağım belkide...

Fakat kimse duymayacak...Hiç kimse...Hiç kimse.......

Mutsuz

2008-07-05T17:14:00.000-07:00

Umutsuz gözlerim...mutsuzlar şimdi.Ya akıtacak yaşı kalmadı,yada yaşı akıtacak neden kalmadı.Dilim de sustu sonunda.Ya söyeyecek birşey kalmadı yada dinleyecek kimse.Kulaklarımda duymuyor.Bir çınlama sesi sadece,sessiz sessiz -Elveda....elveda.

Elveda...

2008-07-05T15:40:00.000-07:00

Bu şehir kan kokuyor artık. Ne bir dost kokusu kaldı burnumda ne de eski aşkların tadı dudaklarımda. Bırakıp gitmiş gibi hissediyorum kendimi hala. Bedenim hala bu unutulmaz şehrin içinde fakat düşüncelerim çok uzaklarda.

Unutmakla unutulmanın ortasında kalmışım. Ne unutulmak istemiştim oysaki ne de unutmak. Yine yalnız başıma, her an beni vantuz gibi yutmaya başlayan koltuğumda kendimle boğuşuyorum. Her camdan bakışımda, eskimiş evimin kiremitlerinden akan kanları görüyor gibiyim. Kaybolmuş bir çocuk gibiyim, bile bile çıkmaz sokaklara girip arkama bakmadan nemli duvarlara doğru koşuyorum.

Belkide bu şehir istememişti beni. Sahipsiz köpeklerle dolu, loş sokaklar istememişti belkide. Ben de bu şehri seviyorum diyebilir miyim bilmiyorum aslında; ama içimde küçük bir burukluk varsada bu anılarımdandır eminim.

Artık gözlerim dolmuyor, soğuk gecede altında ilk kez onu gördüğüm loş sokak lambasını görünce. Artık bulutlara bakınca ismimi göremiyorum. Gözümde gittikçe daralan caddeler. Bahaneler kuruyorum gitmek için, kurtulacak sanıyor bedenim, kurtulacak sanıyor ürkek düşüncelerim...

Demiştim ya içimde bir burukluk varsa buda anılarımdandır, bana değer verenler benim değer verdiklerimedirki onlarda mekandan münezzehtir benim için. Hala kendimde değilim, garip hisler var içimde. Korkuyorum, özlenmek istiyorum, özlenmemekten korkuyorum galiba, bencillikten değil biliyorum bu kez bencilliğimden değil. Bunaltıcı bir sıcak beynimin her kıvrımını kavuruyor sanki. Geçmişin içinde yok olup gidiyorum. Garip bir şekilde bir an sonrasını düşünmek bile istemiyorum. Geçmişte olanları düşünüp duruyorum. O an meydana gelen olaylarda karşımdakilerinde benim gibi düşünmüş olması için dua ediyorum. Gözlerim yaşarıyor ve anılarımdan binlerce kez affedilmek istiyorum. Ama kolay olmuyor ve olmayacak. Gitmek, binlerce düşünceyi bir kenara bırakıp, öylece ellerini sallayarak uzaklaşmak.

İçimde masum bir düşünce hala teselli ediyor ya beni bilerce şükür, '' döneceksin elbet'' diye. Döneceğim elbet ya. Dönmeliyim... beni bekleyenler olsun diye dualarım olacak.

Fakat...Fakat tezatlar zihnimi yiyiyor saniye saniye, yalnızlığımı geceleriyle paylaştığım şehire ihanet ettiğime inanıyorum artık. Anılarımı renklendiren bu şehre kızgınlığımın nedeni sadece bendim. Yine ben, yine ben diye mırıldanıyorum, izmaritlerle kokuşmuş küçük odama. Gözümde bir kaç damla yaş. '' seni de unutmayacağım, özleyeceğim'' diye haykırıyorum sonra, şehrimin sisli sokaklarına. Biliyorum ki gidişim herşeyin daha güzel olması için. Sitem kokan bir elveda değil artık bu. Ama ne olursa olsun kolay değil gitmek, kolay değil gidekalmak...

Kurbağa prens

2008-07-04T04:28:00.000-07:00

Oysa her gördüğü kurbağayı prens olsun diye öpen bir sevgilim olsun diye dua etmemiştim ben.
Yoksa kurbağa olmak için mi dua etmeliydim.

Yo yo kurbağalardan bir farkım olmalı. Onlar gibi olmaya mı çalışmalıyım yoksa. Aynaya bakınca bir kurbağa görme isteği...!!?? Hayır, hayır yapmalıyım, yapabilmeliyim ki o bana bakınca beyaz atlı prensi görsün...

Aptal

2008-07-01T12:09:00.000-07:00

gene hüzün var içimde...
gene yüzün hiç bakmıyor...
yine gözünde hiç ışık yok
Gene bulutlar hiç gitmiyor...
gitmiyor,gitmiyor,gitmiyor....

daaa,dararam,daaraa raram...

insanlar birazcık vefasız,
biraz da unutkan ve aptal...
aptal,aptal,aptal

insanlar birazcık unutkan
birazda vefasız ve aptal...

Yasemin mori-hakkında daha fazlası

Hayat kırıntıları

2008-06-27T01:31:00.000-07:00

Hayatın başında mıyım daha. Yoksa bitmiş bir yaşamın tekrar doğuşumu. Anılarım soframdaki kırıntılar gibi, küçükken annem ''bırakma kırıntıları ağlarlar arkandan'' derdi. Anılarımın hıçkırık seslerini duyuyorum sanki. Geçmişin yükü üzerime binmiş, taşıyorum bir hammal gibi. Öyle bir hammallık ki sonunda hiçbir karşılık beklemeden yapılan. Mecburi gibi gelsede alışmışım bırakamıyorum onları. Geçmiş hatırlamak için var sanki. Ruhumda binbir acı varken hala onları düşünebilmek bazen içime bir serinlik veriyor.

Evet kabul ediyorum, Devamı olmadığını bile bile atıldığım maceralarım vardı. Sadece hatırlamak için yaşadığım. Sadece hatırlanmak, unutulmamak için yaşanmış. Yaşlandığımda tekrar onları hatılayıp gençleşmek için yaşadıklarım. Bunlar yanlış şeyler olabilirdi ama yaşamıştım bir kere. Gençtim, ama onlar sayesinde genç kalacağım biliyorum.

Evet kabul ediyorum, gerçekleşmesi imkansız hayallerim vardı. Ne başı ne sonu olan. Çocukça hayallerdi bazıları. Ama hayata karşı oynadığım bir oyundu bu. O bana yapamazsın dedikçe, inatla ''yapacağım'' der her gece düşnürdüm. Severdim böyle yapmayı çünkü, onlar sayesinde yeni doğan güneşin ışıklarına mutlulukla bakabiliyordum diğer gün. Her gece ''yarın dağlara çıkıp güneş doğarken üstüne çıkacağım'' diye yatmak güzeldi. Sabah kalktığımda şişmiş gözlerimle çoktan doğmuş güneşe çocukça bir hüzünle bakıp kahkahalar atmak, ''kıyamete kadar doğacaksın, bugün olmazsa yarın tutacağım'' seni deyip, çimlerin üstüne yıldızları avuçlamak için bir an önce gece gelsin diye beklemek güzeldi.

Küçüktüm bunu da biliyordum. Etrafımdaki umutsuz suratları gördükçe azmim daha çok artıyordu. Seviyordum hayatı, benim imkansızda olsa nedenim vardı yarını beklemek için.

Bir kalbimde vardı. Özenirdim insanlardan, aşık olmak isterdim. Ama ben öyle televizyonda gördüğüm her küçük kıza aşık olmazdım. Kendimi adam gibi hissederdim. Mahallede benden 4 yaş büyük bir kız vardı. Onu seviyordum. Ama ne duvarlara yazmıştım ismini, ne de kolumu kazımıştım. Gidip ''seni seviyorum'' da diyemezdim. Korkardım. O hep geçerken şöyle bir bakış atardım. Gülerdi acaba ne düşürdü çok merak ederim ama yarın bekleme nedenlerimden biriydi. Her gece karar verirdim ona aşkımı ilan etmek için ama diğer gün kalırdım öylece. Sonra döner bir köşede kendime kahkahalarla gülerdim.

Hala imkansız hayallerim var, hala sonu olmayan maceralar peşindeyim ve hala gencim, genç kalacağım.

Doğuşlar ve ölüşler

2008-06-24T22:43:00.000-07:00

Hayat doğuş ve ölüşten ibaret derler. Aslında doğuşlar ve ölüşlerden ibarettir. Her acı bir ölüm, her kurtuluş yeni bir doğuştur. İnsan ise bu ''kısır döngü''nün '' süper kahramanı''dır.

İlk koza anne karnıdır. İlk doğuşudur kahramanın oradan çıkışı. İlk doğuşunda ağlar belki ama bu ilk ve son olacaktır. Kimbilir belkide mutluluk gözyaşlarıdır.

Artık kahraman bu müthiş kısır döngüye girmiştir. Kanatları vardır ve bundan sonra hayat göğüs germek zorundadır. Yaşamındaki her zorluk yeni kozasını oluşturur.Gözyaşları o kozanın harcıdır. Ne zaman kötü bir şey gelse başına kozaya bir parça daha eklenir, gözyaşları sağlamlaştırır o kozayı. Ağlar...ağlar...ağlar... Ağladıkça erir kanatları. Erir...erir...erir... ve en sonunda tırtıl haline döner tekrar. Ölmüş gibi hisseder kendini kahraman, ya da ölmek ister. Tam koza kapanmış son harcını beklerken, bir ışık görür kahraman ve gülümser hafifçe, durdurur gözyaşlarını. Hemen uzanır o ışığa büyük bir azimle, o ışıktan yardım alarak başlar kozasını tekrar delmeye. Deler...deler...deler... Kozayı parçalamıştır sonunda ve o gülümşeyişiyle tekrar hayata merhaba der kahraman. Ve yeniden doğuşudur bu kahramanın.

işte hayat budur. Küçük bir koza, aslında bir birinden farklı binlerce koza, doğuşlar ve ölüşler.Hayat kozayı tekrar delip, tekrar doğma umudu, uğraşıdır.

Fakat kahraman ne zaman kendinde o kozayı delecek derman bulamaz işte o da kahramanın son ölüşü olur.

Yolcu kime benziyor ki?

2008-06-22T11:58:00.000-07:00

Sitelerde gezinirken gözüme bir şey ilişti.Tıklayın hangi ünlüye benziyorsunuz öğrenin diye.Ben de bakalım kime benziyorum dedim ve tıkladım.Karşı cepheden bir fotoğraf istiyordu koydum ve beni 10 tane ünlüye benzetti elbet merak ediyorsunuz kimlerin olduğunu ama hepsini tanımıyorum sadece tanıdıkları yazayım.:)
1-John Travolta(ciddiyim)
2-Kurt Cobain
3-Paz vega(ama bu kadın nasıl benzetiyorsa anlamadım.)
4-Polly walker
5-Paul walker

Ama gerçekten gerçekçi.Yüz hatlarını tarıyor ve yüz hatları ve çizgilere göre veriyor isimleri.Denemek isterseniz. http://www.myheritage.com.tr/unlu-yuzleri-tanima

Aşk Tuvalim(Kelime oyunları)

2008-06-21T04:31:00.000-07:00

Gönlümün bütün renkleriyle süsledim aşk tuvalini. Beyaz regi yüzünün tecellisi, kırmızı ise aşkımın göstergesiydı. Mavi boyalar yetmedi aşkımın ufuklarını çizmeye. Yeşil seni hatırlatan anılarımdı. Sarı özlemim, turuncu ise ayrılığın habercisiydi. Mor ise aşk acısının bir damlasına çizemedi.

Bayezı çaldım kırmızı güllerin üzerine, hep seni göreyim diye. Kırmızı ise heryerdeydi benim için. Sonsuz göklerin mavisi koyulaşmıştı tuvalimde. Yeşil beynimin her kıvrımında geziniyor, sarı yüzünden soldukça soluyordu artık. Turuncuyu büyük çınarların ardına saklamış, hiç görmek istemiyordum.

Siyah yoktu oysa tuvalimde, onu kalbimden çıkarmak istemiştim hiç. Çünkü siyah ile seni saklamıştım kalbimin içine, kimse görmesin kimse dokunmasın sana diye. Ama sen gittin gideli sevdiğim, morlaşmaya başladı kalbim.

Aha bir blog daha mı yoksa?

2008-06-20T10:17:00.000-07:00

Yine mi diyeceksiniz(önceki ortaklıkları bilenler) biliyorum ama dayanamıdım ve bir dostla daha ortaklaşa bir blog açtık. İnşallah diğer ortaklıklar gibi çabuk sona ermeyecek bu. Aslında arkadaşım kendi halinde msn bloguna yazılarını yazıyordu. Ben devamlı okuyorum yazılarını. Çok ta beğeniyordum. En sonunda dedim bir blog açalımda başkalarıda okusun bu güzel yazıları dedim.

Üfff tamam ya hikaye kısmını geçelim şimdi, hiç sevmiyorum böyle anlatmayıda:)Hemen reklam kısmına geçelim biz. Eğer merak ederseniz şu mavi yazılı ''sessizorkestra'' butonuna tıklarsanız anında oradasınız. Hadi bakalım kolay gele...

Düşünce girdabı

2008-06-19T06:32:00.001-07:00

Anlamsızca gezinen bir toz bulutu sanki hayallerim. Öyle bir ulaşma isteği varki içimde her an kucaklamak istiyorum onları. Ama her elimi uzattığımda daha da uzaklaşıyorlar.Tam tuttum diyorum, kayıveriyor ellerimin arasından. Bana sesleniyorlar uzaklardan. Bırak onları bırak...

Size de oluyor değil mi. Bir sürü hayalleriniz var, ulaşmak istediğiniz, hergün düşündüğünüz ama bir bedel istiyor o hayalleriniz karşılığında. İşte orada insan kalıveriyor. Çünkü bırakmak istemiyorsunuz elindekilerinizide. Akıl edemiyorsunuz diyemiyorum, düşünüyorsunuz; aslında feda etseniz bazı şeylerinizi daha güzelleri gelecek ama yapamıyorsunuz, feda edemiyorsunuz.

Çocuklarınıza nasihatler veriyorsunuz.Bırak elimi git. Bırakanlar kazanıyor tabi ama bırakamıyoruz bir çoğumuz o eli ya da değer verdiğimiz şeyleri. Ama görüyoruz ap açık önümüzde bıraktığımız zaman bize verilecekler.

Bizler aklımız, düşüncelerimiz sayesinde diğer hayvanlardan üstünüz ama o düşünce sayesinde de bir hayvandan bile aciz durumlara düşüyoruz. Düşüncelerimiz içinde boğulup kalıyoruz. Kurtulmak için çare bulamayıncada özeniyoruz o kendimizden aşağı gördüğümüz hayvanları.Bakıyoruz kuşlara, özeniyoruz hemen, özgürce uçmak istiyoruz gökyüzünde ama mümkün olmuyor. Üstünlük vasfımızla, aklımız, düşüncelerimizle bakakalıyoruz gökyüzünde uçuşan kuşlara çaresizce. Tekrar tekrar boğuluyoruz düşünce girdabımızda.

Gidekalmak

2008-06-14T14:18:00.000-07:00

Kolay değil gitmek. Fakat kalmakta kolay değil. Ama en kötüsü ise ne gitmek ne kalmak, gidekalmak...

(Resim:Ahmet Tarık Güven 'in Ankara'da çekip, emektar laptop'unda şekillendirdiği bir fotoğraftır:)

Kan kusan manalar

2008-06-10T11:09:00.000-07:00

Kan kusan manalar geziniyor, manasızlığın çevresinde
Yırtıklar var Şermetin savaşı bekleyen kırmızı beresinde...

(resim hakkında:National Geographic tarafından 1985 Temmuz'unda çekilmiş bu fotoğraftaki kız Şermet adındaki bir Afgan. İlk fotoğrafı çeken gazeteci Şermeti savaştan sonra uzun süre arayıp tekrar buluyor ve ikinci fotoğraf)

Anlar gibi olmak

2008-06-09T07:52:00.000-07:00

Anlamını bulamadığım cümleler tek tek geçiyor aklımın bir köşesinden. Günlerce,gecelerce sigaramın dumanına kadar heryerde anlamını aradığım cümleler...

Bir soruya takılıyor en sonunda aklım, içimin kıyameti, gecelerimin kabusu oluyor: ''Niçin?'' Düşünüyorum... düşünüyorum... düşünüyorum... Hep düşünüyorum. Sonra o mısralar geliyor aklıma ürperiyorum:
''Anlamak yok çocuğum anlar gibi olmak var
akıl için son tavır saçlarını yolmak var''

Gözlerim bir noktaya hapsolmuş, çatlamış dudaklarımla tekaralıyorum bu cümleyi fısıldayarak. Anlamak yok!!Anlar gibi olmak var. Kulaklarım çınlıyor,kendimi bir düşünce girdabında buluyorum.Akıl almaz bir istişareye giriyorum kendimle ''anlar gibi olmak''. Acaba anlar gibi olabiliyormuyum. Acaba anlar gibi olmak için birşeyler sarfediyormuyum.

Belkide kaldıramıyor Ben'liğim anlayamamayı, anlamak istiyor biranda herşeyi. Ama anlamanın ağırlığını anlayabilmiş mi ki.Kestiremiyor aklım bir anda art arda gelen soruları. Anlayamıyor anlayamamayı aklım. Anlayamıyor anlar gibi olmayı...

Sükut...

2008-06-08T03:54:00.000-07:00

Sükut, devamlı sükut...

Tek noktaya dalmış, içimin mahşer gürültüsünü dinliyorum...

Necip Fazıl KISAKÜREK-Cinnet mustatili/Ateşe doğru

İşkence

2008-06-08T03:52:00.000-07:00

Ruhum zindanda , bedenime işlemez işkenceler
Ne inkar ederim, ne kabul ederim
Hislerim kelepçeli, hareketsiz ellerim
Ne çok dertliyim ne biiderdim...

Yalnızlık

2008-06-07T14:06:00.000-07:00

Sürmek istiyorum yalnızlık kayığını artık ufuklara...

Uzaklaşıp yalanlardan,sövüp sahte sevdalara...

Lades

2008-06-07T11:58:00.000-07:00

-Ladesim lades olsun mu?

-Olsun!

Çok çocuktuk o zamanlar.İnatçı keçiler gibidik;unutmadık yıllarca.Kaç tek sigaram gitti;her uzatışımda,unutursun umuduyla..

Ve neler neler paylaştık;kardeşçesine..

Ama hiç unutmadık,hep hatırladık her paylaştığımız şeyden önce o sihirli kelimeyi..

Bilemezdim oyunumuzun yarım kalacağını,köşeyi döndüğünde o lanet beyaz araba..

Gözümde yaşlar,tabutunu omuzlarken sevgili dostum fısıldadım sana usulca;

-Aklımda..

Fısıltı deyince aklıma gelen ilk şey bu yazı oldu bir şeyler yazmaya çalıştım ama bu yazının etkisi daha fazlaydı üzerimde.Benden olmasada paylaşmak istedim. ALINTI:http://www.posthane.blogspot.com/
Resim:http://www.sonuyari.org

Tozlu kaldırımlar

2008-06-06T06:50:00.000-07:00

Tozlu merdivenlerdi son durağı. Yaşamın güzelliğini düşünmeye çalışarak geçirdiği her günün son durağı. Yaşlandığını farkettiği ilk günden sonra, her gün geldiği tozlu merdivenler.

Aynalara bakamaz olmuştu artık. Ne zaman bir camda yansımasını görse ölümü hatırlardı. Korkardı, içine bir ürperme gelir,titrerdi.

Yaşlanmıştı artık biliyordu. Ama düşünceleri her geçen gün artıyordu. Dünyayada o kadar önem vermemişti oysa ki. Eskimiş bir elbisesi ve tozlu bir pardesü.

Ama dünya ona önem vermişti. Yaşıyordu çünkü, iyisiyle kötüsüyle yaşamıştı bir çok şeyi, ne kadar eskimiş olsada elleri, ayakları, burnu, gözleri vardı. Hayat ona değer vermişti biliyordu,işte bu yüzdendi sabrı, bu yüzdendi içindeki yaşama özlemi belkide.

Ama yorulmuştu artık. Hayatını sermiş tozlu kaldırımlara, gözyaşlarıyla temizlemeye çalışıyordu. Ne kadar nefret etsede ''keşke''lerle geçiyordu günün sonu. Oysa söz vermişti annesine keşke demeyeceğim diye. Ama hayat ne yeminlerini bozmuştu onun hatırlamıyordu artık sözleri.

Bir an bitsin istedi oracıkta. Topraktanda korkar olmuştu. Oracıkta bitsin istedi. Eski bir elbise, tozlanmış bir pardesü, yaşlanmış bir beden ve bir mezar taşı, o tozlu merdivenlerden kopmuş.
Fotoğrafın dili...

Fotoğraf:Özlem Özel Gürbüz

Yanlış

2008-06-04T17:22:00.000-07:00

Yanlış nerede bilirmisin dostum?Yanlış sanatı görememek değil.Yanlış sanatsızlığı aramak...vesselam...

-masamda...

2008-06-03T05:12:00.000-07:00

Sessizliğin refahına inanmasamda
Sessiz kalıyorum hayatın bu rahında
Katılmasamda hayatın tüm eyvahına
Karışıyor hıçkırıklarım annemin ahına...

Safahat

2008-05-03T09:31:00.000-07:00

Bu ara,elimde kitapla geziyorum sağda solda.M.Ertuğrul DÜZDAĞ'ın hazırladığı Safahat kitabı bayağa sardı.664 sayfadan oluşuyor.Safahat zaten tam bir şaheser fakat; düzenlenmiş kitabındaki giriş bölümü ve Mehmed Akif Ersoy'un hayatı kısmı gerçekten çok güzel olmuş.Kitabı elimden bırakamıyorum.Ama tabi birde yanında,lugat gezdirmek gerek ama onuda halledecem inşallah,aşırı arapça-osmanlıca kelime olduğu için anlamak biraz zor ama okuyorum öyle böyle.''İstiklal mücadesi'' nin manevi kahramanı Mehmed Akif'in o güzel kaleminden bir parça burayada koymak istedim.

Berlin hatıraları'ndan;

''İşit de ağla! Fakat biz ne mazhariyyetsiz,

Ne bahtı kapkara milletmişiz ki dünyâda;

Şu beyni kurtaralım der, koşarken imdâda;

Beş altı pençe bir olmuş boğazlamakta bizi!

Silindi gitti Hilâl´in şu anda belki izi,

Zavallı Mannara´nın şerha Şerha bağrından!

Bir İngiliz bezidir, belki, çimdi dalgalanan

Bizim Çanakkale âfâk-ı târumârında,

O dâr-ı Saltanat´ın bâb-ı şerm-sârında!''

Kaçarken...

2008-04-26T08:14:00.000-07:00

Kapanmış gözlerim,derin bir rüyaya dalmışım
Meleği şeytan şeytanı melek sanmışım
Toprak yanmaz derler ya,Ben yanmışım
Bir yalandan kaçarken,bin yalana kanmışım

Açılmış gözlerim sonra şu garip dünyaya
Bakmış herşeye aldırmamış o nidaya
Tutulmuşum sonra biçare sevdaya
Bir Leyla'dan kaçarken,tutulmuşum bin Leyla'ya...

Kaçmışım...kaçmışım..kaçmışım..hep kaçmışım
Kaçarken tüm mükafatlarımı etrafa saçmışım
Anlayamamışım hiç,herseferinde şaşmışım
Meğer günahların sürüldüğü siyah bir taşmışım...

Kafiye

2008-04-26T06:02:00.000-07:00

Kireçleri dökülmüş küçük bir odamdayım,
üşüyorum sadece,üşüyorum yalnız başıma
Sobanın içinde son kalan odunlarda sönüyor.Bir tek sana yazdığım şiirler
kalıyor yakmadığım,tek tek kokluyorum onları,ağlayarak atıyorum sobaya,
yanıyorlar,alevlerinde gözlerini görüyorum.Dumanında senin kokun var.

Şiirlere bakış tarzım biraz farklı sanırım.Yukarıdaki bir şiir denemesi.Bunu düzenlemeden koydum.Aslında anlamsız geliyor başta insana ama şekilleniyor sonra.İlk baş düz yazı halinde yazıyorum aklımdan geçenleri.Duygularım oluyor sadece.Yani duygularımı kafiyeye uydurmak yerine,kafiyeyi duygularıma uyduruyorum.Sanırım böyle yazılıyor şiirler.Sevmiyorum diğer türlüsünü.Kafiye olsun diye saçmalayı yani.

Necip fazılın bir şiiri vardır ''kafiyeler'' isminde,çok severim bu şiiri:

KAFİYELER

Ne diye,

Bu şuna,

Şu, buna,

Kafiye?

Başa taş,

Aşa yaş,

Hey'e ney,

Tuhaf şey!

Kafiye

Mantığı,

O mantık!

Hediye

Sandığı,

Bu sandık!

O mantık,

Bu sandık-

ta sandık,

Ve yandık .

Ne yandık!

Hendese,

Kümese

Tıkılmak.

Hadise

Kırkayak.

Adese,

Oyuncak.

Vesvese,

Gökbayrak.

Ölümse,

Gel dese;

Tak, tak tak!

Mu-hak-kak!

Sorular

Sordular;

Neden çok,

Nasıl yok,

Niçin var?

Sanatsız

Papağan,

Neden çok;

Ve atsız

Kahraman,

Niçin yok?

Çok ve yok,

Yok ve çok,

Aç ve tok,

Tok ve aç;

Tut ve kaç!

Saklambaç.

Neden çok,

Nasıl yok,

Niçin var?

Niçin'i

Boğarken

Piçini,

Yatakta

Bastılar,

Şafakta

Astılar.

Ve derken:

Nasıl yok

Niçin var?

Bir varmış,

Bir yokmuş.

Karamış

Ve kokmuş

Dünyamız.

Rüyamız

Kapkara.

Manzara:

Gebeler

Döşeksiz.

Ebeler

Isteksiz.

Kubbeler

Desteksiz.

Habbeler

Süreksiz.

Türbeler

Meleksiz.

Tövbeler

Gerçeksiz.

Cübbeler

Yüreksiz.

Cezbeler

Şimşeksiz.

Izbeler

Emeksiz.

Heybeler

Ekmeksiz.

Kafiye,

Hikâye!

Dava tek:

Ölmemek!

Peygamber!

Ne haber?

Bir batan

Var: Vatan!

Kandil loş,

Ocak boş;

Ve dağ dağ

Elveda!

Gitme kal!

Nefes al!

Emir tez,

Bekletmez!

Ve o nur

Bulunur!

İşte iz!

Geliniz!

Toprak post,

Allah dost...

Tozlu kaldırımlar

2008-04-25T16:03:00.000-07:00

Kendi kendimi arıyordum o gece sanki sokaklarda,
İşte o karanlıkta görmüştüm,seni tozlu kaldırımlarda
Ağlıyordun yalnız başına orada
Kendimi bulduğumu sanmıştım seni görünce bir anda...

Oturdum yanına sakince bir şey sormadan
Uyuyasım geldi kollarına uzanıp hiç konuşmadan
Ne bir dert kaldı aklımda dünyadan
Ne de bir şey düşünebilir oldum sevdandan...

Sonra bir ara durdu hıçkırıkların
Yanaklarında parlıyordu gözyaşların
Bir an umutlarını düşürmüş gibi baktın arkana
Ve tozlu kaldırımdan sessizce kalktın...

Karanlıktı sokak,ama sen parlıyordun,
Kalktın ve yorgun yorgun yürüyordun
Bir şeyler bırakmıştın belki kaldırımlara
Fakat birşeyi de aldığını bilmiyordun...

Ney'dir bu ney sevdası?

2008-04-25T15:07:00.000-07:00

Bu aralar,yada ne ''bu araları'' uzun zamandır ney tutkusu var bende.Gerçekten çok hoşuma gidiyor ney dinlemek.Saatlerce tekrar tekrar dinleyebiliyorum.Dinlendiriyor beni.Çalmayıda çok istiyorum aslında.Fırsatım olduğu an ney kursuna gideceğim...

mmmim!!!

2008-04-25T08:18:00.000-07:00

Bir ara herkesi sarmıştı bu mim olayı,ama uzun zamandır denk gelmediydi.Bugün Seasti beni mimlemiş.Bende yapayım bağli dedim.Konu:Kitaplar, sevdiğimiz, okumakta olduğumuz ya da okuyacaklarımız arasındaki kitaplar varsa elimizde resimleri...

Hımmm..kitaplar,kitaplar,kitaplar.Aslında çok severim kitap okumayı.Herzaman aklımdan geçer kitap-film kıyaslaması.Kitapmı daha güzel filmmi?Bana göre kitap güzel.Çünkü insan okuduklarını kendi kafasına yorumlayıp canlandırıyor.Filmde ise yönetmenin seçtiği karakterler ve yönetmenin düşünceleri yer alıyor.Mesela Leyla ile Mecnun'u bir film olarak izlemek herkesi etkilemeyebilir.Çünkü filmdeki Leyla seyircinin leylası değildir.Kitapta ise insan kendi hayatına,düşüncelerine göre hayal eder.Kitaptaki Leyla'yı kendi kafasında yaratır,hayal ettiği Leyla'dır O,işte o zaman gerçekten zevk alır.(Neden girdim bu konuya ben şimdi?Neyse aklıma geldi birden.Asıl konuya gecelim şimdi)

Sevdiğim kitaplar birsürü aslında ama en çok etkileyenler söyleyeyim bağli.İlk başta blogumdada tanıttığım Murat Menteş'in Dublörün Dilemması kitabı var.Belki çok ahım şahım bir kitap değil ama orjinal ve serbest bir anlatım şekli,beni çok etkiledi.Sonra küçükken okuduğum Sefiller var,çok küçük olmam nedeniyledir muhtemelen dünyanın en güzel romanı sanmıştım onu,ama güzel gerçekten.Sonra jean christophe crunch'ın romanlarına bayılırım macera romanı olarak.Kurtlar İmparatorluğu olsun,Leyleklerin Uçuşu olsun harika romanlar.

Birde okunmayı bekleyenler var tabi.İlk başta İskender Pala tüm kitapları,yine Hakan Albayrak'ın Ebu Zer kitabı.Alev Alatlı'nın Kabus / Schrödinger'in Kedisi 1 kitabı ve daha aklıma gelmeyenler...:)

Bizde birilerini mimleyelim artık,bende Sukut-u Hayal'i mimleyeyim.

Tekarür...

2008-04-21T03:42:00.000-07:00

Daha demin ''düşünüyordum,habire eski yazılarımı,şiirlerimi okuyorum çok mu kibirliyim ne.''Ama yok anladım ya,neden tekrar okumanın hoşuma gittiğini.Tekrar hatırlıyorum yazdıklarımı,bir düşünüyorum ''acaba bunu yazarken ne düşünüyordum'' sonra,şaşırıyorum kendi kendime.Bazen de değişik yazılar çıkıyor hatırlayamadığım diyorum ''Allah Allah bunu ben mi yazdım'',hatırlamaya çalışıyorum.Garip birşey.Az önce şöyle takılıyordum arşivde bir şiir gördüm.Ama şiire de benzemiyor hani,acayip birşey.Bunu ben yazmışım,bide siz okuyun.(Ama herşeye inanmayın haa:) kendimden yola çıkarak yazmadığımı hatırlıyorum:)))

''şimdi bana dönermisin?:))

söz verdim kendime vurmayacağım kafamı duvarlara
sigarayıda bıraktım bak,bakmıyorum ağlatan programlara
hee bide kedimide dışarı attım,yaklaşmıyorum hayvanlara
şimdi bana dönermisin heh söylesene

oturmuyorum artık radyonun başında sabaha kadar
yoldan kızlar geçerken kesmiyorum camdan,hem güldüremiyor artık beni ajdar
koltuk altı kıllarımda kısa artık,hem bir psikoloğum da var
şimdi bana dönermisin heh söylesene

artık hergün gömleğimin yakası temiz,sakallarımı da kestim
yeni bir kazak aldım kendime önünde tiviti olanı kestim
evde ne hamamböceği var ne fare hepsini ezdim
şimdi bana dönermisin heh söylesene

artık bilgisayarımın tuşlarında çamur yok,yıkıyorum ellerimi
pantolonum çamurlu değil,ütülüyorum hergün gömeleğimi
artık deli hasanlada konuşmuyorum,söylemiyorum ona derdimi
şimdi bana dönermisin heh söylesene

artık sabahları çorap aramıyorum karman çorman evde
kitaplarım,kalemlemlerim,giysilerimin hepsi çekmecede
kendime cd çalar aldım,artık ajdar çalmıyor mp3'te
şimdi bana dönermisin heh söylesene

artık geceleyin roman okuyup o gazla macera aramaya çıkmıyorum
artık ne silvistır'ı ne de tiviti'yi sevmiyorum
hem her sabah kalkıp sporda yapıyorum
şimdi bana dönermsin heh söylesene

artık benim sevgilim akıllı salak birini bulayım diye aramıyorum
saçlarımı kamyoncu saçı gibi yapıp,öküz yalamış gibi tarmıyorum
sabah kalktığım sen önümde olmuyorsun,gözüm kapalı nerdesin diye soramıyorum
şimdi bana dönermisin heh söylesene...''

Bir kaç meşhur beyit

2008-04-21T03:27:00.000-07:00

Ölmek değildir ömrünün en feci işi
Müşkül odur ki
Ölmeden evvel ölür kişi...
Yahya Kemal Beyatlı

Anlamak yok çocuğum,anlar gibi olmak var,
Akıl için son tavır,saçlarını yolmak var.

Ben bir atım, iradem , elinde binicimin;
Bir çocuk oyuncağı, ucunda bir sicimin...

Ben, kimsesiz seyyahı, meçhuller caddesinin;
Ben, yankısından kaçan çocuk , kendi sesinin.

Necip Fazık Kısakürek

''Bugünü'' düşünürüm,''dün'' geçti,''yarın'' var mı?
Gençliğime de güvenemem,ölen hep ihtiyar mı?

Nedir bu tembellik?

2008-04-21T03:11:00.000-07:00

Bu aralar bloga hiç yazı yazamıyorum.Neden diye soracaksınız.İlk neden sınavlardı; fakat sınavlar bitti bende hala tık yok.Geliyorum Pcnin başına bir şeyler yazıyım diyorum,sonra ''aman boşver akşam yazarım'' deyip başlıyorum başka blogları okumaya.Zaten okumak daha bir hoşuma gidiyor,bir süre sonra tembelliğim tutuyor.''Bu sefer de yazmayayım'' diyorum.Bide bu noktalama işaretleri var,deli oluyorum ya,pek sevmiyorum bilgisayarda onları kullanmayı acayip yavaşlatıyor yazmamı.Tam alıyorum gazı hızla yazıyorum,yok ünlemdir,yok soru işaretidir.Bide yanlış düğmeye basarsan iyice deliriyorum.Ama bugün sakinim düzgün yazmaya çalışıyorum.Bide devrik cümleler var tabi onlara aldırmayın siz çoğu zaman kurarım ben onları.Arada anlamadn düz yazıda kafiye yapıyorum.Çok şiir okuyorum sanırım ahenk olsun diye arada devrik cümleler yazıyorum.Anlatımı bozmuyor tabi o kadar.

Hee birde şu yazılarımın altındaki devamını oku butonu var,çok uzun yazı olmadığı zaman yapmıyorum onu.Her zaman basmayın ona hayal kırıklığına uğramanızı istemem:)

Yazıların azalmasının bir başka nedenide ''ruh hali''.Yazı yazmaa isteğim ruh halime bağlı oluyor,çokğ zaman kötü bir ruh haliyle yazıyorum yazılarımı.Döküyorum içimi harflere,kelimelerde saklıyorum duygularımı.Bazen anlamsız olsa bile şiir,veya yazılarım yine de yazıyorum.Kimse anlamazsa anlamasın bi daha okur ben anlarım diyorum:)

Bu arada diğer blogada yazmaya devam ediyorum,orayada uğrayın arada boş kalmasın garibim;)

Titanik edasıyla,vapurda kollarımı açıp,kız kulesine bakmak istiyorum...

2008-04-15T09:33:00.000-07:00

Geçen ki istanbul maceramızın devamı:

Diğer gün Allah'a şükür şaşırmadan,Kartaldan hastahaneye vardık.Dayım uyanıktı.konuştuk biraz,anneannemler yanında oturdu falan sonra çıktık hastahaneden.Eve gitme vakti gelmişti ama İstanbul'a gelmişken gezmeden gitmeyelim dedik.Eyüp camisine vardık. Oraları gezdik biraz.Eyüp mezarlığına girdik,yukarıda Necip Fazıl'ın kabri vardı dedi dedem ama varmı diye bakamadık.Türbelerin üzerine insanlar dileklerini yazmışlar.''Ya Rabbi ne olur Naci bana evlenme teklif etsin.''''öss'yi kazanayım flan diye.''dedemde sende bunları yazanlara akıl fikir ver yarabbi diye yaz dedi,yok dede dedim,sesimiz duyulur elbet buradan.Sonra doğru Beyazıt camisine,oradan eminönüne doğru sallandık.Yarı yolda balık ekmek aldık,bindik arabaya doğru Sultan Ahmet'e.Ayasofya,yerebatan sarnıcı.Daha sonra lalelerin yanında balık ekmek yedik.(Deniz Kenarında daha bi güzel olurdu ama;malum anneannem zor yürüyor.)Neyse sonra Sultan Ahmet'i gezdik.Artık 11'e geliyordu saat eve gitme vakti gelmişti.Çıktık oradan çevre yoluna Ankara yoluna doğru.Yine tabelalarla tabi.Bayağa gittik.-gebze-esentepe-vs..gidiyorduk.Sonra yine tabelada Ankara yazısını gördük devam edelim oradan eskişehir yoluna döneriz dedik.Sonra köyle çıkmaya başladı karşımıza,yollar bomboş ne araba var ne kamyon.Muhabbete daldık ama hepimiz farkediyoruz'' burası geldiğimiz yer değil'' ama kimse söylemedi,diğeri biliyordur.Ben tabelalara bakıyordum.''Ankara 270-Ankara 235'' yaa teyze dedim.Ankara eskişehir yolu kaç km?Sonra Arabayı süren abinin kafa tak etti,hemen kenara çektik.Bir petrole girdik.Sorduk'' biz eskişehir'e gideceğiz''.''2 tane adam vardı tv izliyorlardı.Adamlar sakin sakin 70 km yanlış yol gelmişsiniz geri dönün Adapazarından dönün dedi''.Orada birden kan kafama yükseldi.Hemen arbaya bindik,döndük.Dedemler uyandı biraz sonra.Biz söylemedik moralleri bozulmasın diye ama dedem anladı bi ara.Yavv biz yanlış gidiyoruz.geçtik burdan dedi.'' Tabi 15 dk da anlatamadık,geri dönüyoruz şimdi yanlış yolda değiliz,dönecez ileriden diye.''Meğer Düzce'ye varıyormuşuz.Moralimiz bozulmuştu ama hiç bozmadan biriki espiri yaptık.Kendimize güle güle geri döndük.Adapazarından girdik bir yola,ilerideki tabelada Eskişehir-Bilecik yazısını görünce rahatladık.Bu seferde başka sorun başladı:Uyku.Ben zaten yola uyumadan çıktım.Acayip uykum vardı.Ben başladım uyuklamaya.''sonra aklıma geldi,dedim şöför uyursa bide diye.''sonra abi dedim nasıl gidiyor.İyi iyi dedi.Uyku durumu nasıl?Çok iyi değil diyince,teyzem hemen petrole gir dedi.Hemen girdi oda.Orada biraz uyuduk.Sonra zehir gibi bir kahve içtik ve yola devam ettik.Ve sonunda Eskişehir'e vardık 7.5 saatte.

(Kalem Arkası:Noktalama işaretlerine hiç dikkat etmedim,ne imla kuralı kaldı ne paragraf.Artık kusuruma bakmayın.Daha geniş bi zamanda resimleriyle braber dakikası dakikasına güzelce yyınlarım,merak etmeyin.)

Şiirlerde kokladığım İstanbul mazot kokmuyordu ama...

2008-04-15T06:29:00.000-07:00

Pazar günü amcamlar Eskişehir'e bizim eve geldiler.Geç saate kadar oturduk muhabbet ettik.Saat 12:00 de de teyzem aradı,''biz acil istanbul'a gidiyoruz dayın ameliyat'a girecek.Eskişehir-İstanbul(çapa tıp) yolunu tarif et.''.Neyse geçtim bilgisayarın başına elimde telefon haritadan anlatıyorum.Ama gerçekten acil,çıktıda alamıyoruz.Herkeste bir telaş. Ben yolu tarif ettim kapattım telefonu oturdum.Teyzemler bir tanıdğın araba ile gidecekmiş.Adamı apar topar getirmişler,oda İstanbul'u bilmiyor.Çapa'yı hiç bilmiyor.Sabah gece 06:00 da telefon geldi,biz daha uyumamıştık tabi:)''Yanımıza haber geldi,hadi bakalııım,koştura koştura arabanın olduğu yere gittim.Onlar beni yolda bekliyorlar.Anneannem,dedem,teyzem,şöför ben.Hiçbirimiz bilmiyoruz istanbul'u ama gidiyoruz.Anneannem çok yaşlı yürüyemiyor nerdeyse.Biz çıktık yola,ben tarif ediyorum haritadan hatırladığım kadarını,onlarda elinde kağıtla gidiyoruz.Neyse sağ salim İstanbul'a vardık.Tabelalara baka baka Boğazköprüsünden geçtik. Ben diyorum abi buradan sağa dönecez,oradan gidecez.Ama bakıyoruz bakıyoruz sağa yol yok.Biz dedim haritadan yakın gözükmüştür gidelim bakalım diye.Sonra teyzem istanbulda oturan bir tanıdğı aradı,buluşalım götüreyim dedi oda,''kartal köprüsün'' bekliyorum.Biz bilmiyoruz ki nereye gittiğimizi tabelara baka baka gidiyoruz.Meğer telefonla konuşurken geçmişiz kartal köprüsünü.Neyse biz gittik,gittik,gittik,küçükçekmece,büyükçekmece,silivri, sonra anladık zaten ters gittiğimizi ama iş işten geçti,diğer yöne giremiyoruz.Bayağa gittik sonra kenara çektik.Trafik yardımı aradık,sorduk.Adamlar doğru yoldasınız devam edin dedi.Biz de devam ettik,sonra şoför akraba tedirgin oldu birdaha,durdu kenarda sordu birine daha.''çapa'ya gidecektik neredewn gidiyoruz?'' adamın tipinden anladım zaten,ilk önce şöyle bir kahkaha havası vardı sonra üzülmüş gibi yaptı:'' abicim üzgünüm ama siz 30 km yanlış yolda gelmişsiniz geri dönün.''orası benim bittiğim andı zaten.Meğer edirneye varıyormuşuz.Geri döndük gidiyoruz,bu sefer,sırf kendimiz gitmeye karar verdik,küçük büyük bütün tabelaları okuya okuya gittik,ve sonunda bir caddeye girdik.Taksi durağında durduk,taksiciye soralım diye.Neyse çıktık sorduk adam dedi burdan aşağı sallanın,sola dönün bulursunuz oradan.Biz arabaya döndük,tam gidecez bire baktık ''Çapa yazıyo karşımızda,taksiciye sövesöve girdik arbaya'' vardık hastahaneye.Tabi ameliyatı kaçırdık.Anca çıkışına yetiştik.Bu sırada antiparantezde söyliyeyimi,anneannemle dedem 80 yaşındalar.Dedem bütün yol boyunca konuştu.Buralar çayır idii,çimen idii.Burdan baktımı 5 km ilerisi gözükürdü.Aha burdan gircez hatılıyorum ben falan.Anneannemde reklam panolarına bakıyordu,''ya bu insanlar ne anlıyor resim çeknip çekinip asmaktan,aaa ne güzel laleler,burası neresi falan diyordu''.Bir ara uyandı,bana baktı Aaaa,uyandınmı sen dedi.Bende uyandım dedim,halbuki uyumamıştı bile,bozmayayım dedi.Abdullah geldimi dedi.(abdullah diye birisi yok)evet anneanne geldi dedim.Kapıyı aç,kapıyı aç dedi.Sonra sen İstanbul'da okuyordun demi dedi.Yoook anneanne dedim,Eskişehir ya.Ee sen hiç eve gelmiyon ama dedi.Anneanne sizin eve niye geleyim dedim.Sonra kapadı gözlerini uyudu birdaha.Havada çok nemliydi o gün,acayip yıprandık.Sonra ameliyat bitti çıktığını gördük dayımın ,sağlık durumu iyiydi kendi odasına aldılar.Dinlensin dediler.Bizde İstanbulda tanıdık biri vardı oraya gidelim dedik.Kartal'daymış evi.Fatih Sultan Mehmet köprüsünden geçelim dedik.Ama geçtikmi bir sorun bakalım.Tam 2.5 saatte geçtik.Milim milim,istanbulun trafiğini tanımış olduk bu sayede.

Buraya kadar okudunuz mu bilmem ama okuyan varsa,asıl macera burada başlıyor.Bekleyinnnnn.Zaten yorgunum,ellerimde yoruldu.Yazacam devamını ama elinizde çayla felan okumayın devamını kahkaha atarken dökülebilir.

DEVAM EDECEK......

Emekliler İçin Oyun Konsolu

2008-04-12T11:25:00.000-07:00

Yorumsuz :)

Matematik mantığa ters mi?

2008-04-12T06:07:00.000-07:00

Bu hafta içi (perşembe günüydü sanırım) okuldan dönüyorum arkadaşımla.Arkadan bir ses duyduk Höööyyytt,bize bağırıldı sandık ve döndük.Ama bize bağırmıyorlardı.Köşedeki bakkalın önündeki yaşlı adam,arkamıdaki amcaya bağırıyordu.Adamın elinde pazar arabası vardı,arkasındaysa pırasalar.Bakkalın önündeki adam pırasalar dökülüyor diye adamı uyarmış.Baktık 5 metre arayla 2-3 pırasa dökülmüş adam onları topluyor.Arkadaşım birden sordu:
-ulan bu adam şu kadar yerde bu kadar pırasa döktüyse ,pazardan gelene kadar kaç tane dökülmüştür,diye.
Benimde aklıma o an bir şey geldi.Eğer bu adam 5 metrede bir pırasa düşürse 2 metrede kaç pırasa düşürür diye.(Sayısal bölümdeyiz ya :))Kafamda bir oran yaptım.Adam 2 metre de 2\5 tane pırasa düşürüyor.''Ama pırasalar tam,5'e bölünmez ki'' diye düşündüm.Matematiğe göre adam 2\5 pırasa düşürüyor ama gerçekte 2 metre de hiç pırasa düşürmüyor.Sonra isyan ettim şu pislik matematiğe.Ya ben manyağım,ya bu matematik bir işe yaramıyor diye.

Ansız-6(hikaye denemeleri)

2008-04-08T03:00:00.000-07:00

Meltem'in bu aralar mutlu olduğunu,herkes anlıyordu.Farklılaşmıştı hareketleri,farklılaşmıştı hayatı.Ne olduğunu bilmediği bir beklenti olmuştu sonunda.Serhata yazdığı mektuplardan karşılık gelmesini büyük bir sabırsızlıkla bekliyordu.Sanki bir oyundu aralarındaki.Bu oyun hem onu mutlu ediyordu hemde serhat'ı.Meltem serhat sayesinde biraz olsun ölen babasının boşluğunu doldurmaya çalışıyor hemde hayatını güzelleştiriyordu.İlk defa böyle duygular yaşadığı için kendini kontrol edemiyordu bazen.İçindeki aşk hayal dünyasında büyüttükçe büyültüyordu.Rüyalarında sarılıyordu serhat'a,onunla her an birlikte olmak istiyordu ama bu ''mektup'' oyununuda hemen bırakmak istemiyordu.

Sertap'ın ise hiçbir olaydan haberi yoktu.En son Serhat'la konuşmasından sonra ona çok bozulmuştu.Serhat'ın yanına da pek gelmiyordu.

Okul'un ikinci tenefüsüydü Sertap gidip Meltem'in durumuna bakmak istedi.Meltem'in sınıfına gitti,Meltem arkada birşeyler karalıyordu.Yavaşça yanına gitti;

-Meltem naber.
-Aaa,Sertap iyiyim sen nasılsın.
-İyi sayılırım.
-Moralin nasıl.
-İyiyim,iyiyim merak etme.
-Ne yapacaksın şimdi.
-Bekleyeceğim ne yapayım,eninde sonunda bir şey olacaktı.
-Sen benim bilmediğim bir şeyler mi yapıyorsun yoksa.
-Yok,hayır bir şey yapmıyorum.
-Hımm...Neyse görüşürüz hadi kendine iyi bak.

Sertap sınıfına döndü.Serhat tekrar aklına gelmişti.Onun tanışma anındaki hareketini aklına erdiremiyordu.''nasıl böyle yapabilir''''neden'' gibi sorular geziniyordu aklında.

-------------------------------------------------------------------------------

Hava yağmurluydu.Serhat okula erken gelmişti.Okulun kapısından yavaşça girdi.Geniş bahçede gözleri Hakan'ı arıyordu.Toplu bankalrın olduğu yerde bir kaç çocuk vardı,sonra arkadan yanlarına gelen Hakan'ı gördü.Hızlı adımlarla o tarafa doğru gitti.Hakan2ın yanına varmıştı.Yerdeki bir çukura basmasıyla,çukurdaki su pantolonunu ıslattı.Hakan su sesini duyup arkasına döndü.Serhat'ı gördü.Sonra tepki vermeden tekrar döndü.Tuvalette sigara içerken yakalanıp,disipline gittikleri bir günde Serhatta içmediği halde onlarla beraber disipline götürülmüş orada sadece kısa bir tanışmaları olmuştu.Serhat banka yaklaşıp Hakan diye seslendi.Hakan arkasına tekrar dönüp,alaycı bir tavırla;

-Oooo serhat sen gelirmiydin yanımıza.
-Bırak dalgayı şimdi,bir şey konuşmak istiyorum seninle.
-Ne konuşacakmışsın bakalım söyledr öğrenelim.
-Emre hakkında konuşmak istiyorum.
-Ne olmuş Emre'ye.
-Bir şey olmadı,ama o çocuğuda pisliklerinize alet ederseniz olacak.
-O Emre'nin kendi sorunu bundan sanane.
-O benim arkadaşım anlıyormusun,hem arkadaşım olmasa bile,başka bir çocuğunda sizin aranıza girmesini istemem.
-Kendi geldi aramıza,biz çağırmadık ki.
-Kendimi geldi?
-Evet kendi geldi.
-Sizde hemen aldınız.
-Evet.Mert bir çocuk,aramıza girmen için 5 şişe bira içmen gerek dedik,tereddüt etmeden içti.
-Ne diyorsun oğlum sen,ne yaptığınızı sanıyorsunuz siz.Yapacaksanız kendiniz yapı o pislikleri,milleti alet etmeyin.
-Ne yapacaksın,annenemi söylersin yaparsak.
-Hakan senin çok pisliklerini gördüm,onları söylesem şimdi burada olmazdın.
-Tamam lan,ne yapalım şimdi ben,ne istiyorsun.
-Onu aranızdan atmanızı istiyorum.
-Tamam bakarız.
Serhat sinirli bir şekilde uzaklaştı Hakan'ın yanından.

Ansız-5(hikaye denemeleri)

2008-04-06T05:21:00.000-07:00

Serhat sırasına oturmuş Emre ile muhabbet ediyordu.O tenefüs sınıf daha bir karmaşıktı.40 kişilik dar sınıfta,bir sürü öğrenci bağrışıpduruyordu.Perdeleri sökülmüş,tavanda ayak izleri,duvarlarda yazılar,havada uçuşan tebeşirler...Emre ile Serhat hiç birşey olmuyormuş gibi muhabbet ediyorlardı.

-Emre bu aralar bir garipsin,tenefüslerde falan kayboluyorsun.
-Yok ya geziyorum işte öyle okulda.
-Öyle olsun bakalım,yanımda oturuyorsun düzgünce muhabbet edemiyoruz.
-Canım sıkkın bu aralar.
-Neden ne oldu ki?
-Evdekilerle tartışıyorum hergün.
-Hadi ya,neden ki?
-Benimle tartıştıkları yetmiyor gibi birde birbirleriyle kavga ediyorlar.
-Bir çözüm bulmaya çalışın,oturun bir akşam ailece konuşun.
-Onlarla konuşulmaz bundan sonra,kapatalım bu meseleyi.

Serhat tedirgin olmuştu bu meseleden.Gerçekten emrenin hareketleri değişmişti bu günlerde.Biraz daha konuştuktan sonra emre kalkıp dışarı çıktı.Serhat biraz bekledi sırada sonra oda arkasından çıktı.Emre tuvalete girdi.Serhatta tuvaletin önünde de bir müddet bekledi ve içeri girdi.Emre arka taraftaydı.Yanında bir kaç kişi vardı.Kahkaha atarak sigara içiyorlardı.Serhat biraz yaklaşıp onları yakından görmek istedi.Sonra birden bir korku duydu içinden.Çünkü emrenin yanındaki çocuklar okulun en belalı çocuklarıydı.Hakan; annesi,babası bir araba kazasında ölmüş,o babaannesinde kalıyordu.Aile eğitimi almadığı için kendini bilmez bir çocuk olmuştu.13 yaşında sigaraya başlamış,ilk birasını porsuk kenarında içmişti.15 yaşında bir arkadaşıyla tartıştığı için onu bıçaklamıştı.Çoşkun;Hakan'ın çocukluktan beri en iyi arkadaşıydı,herşeyi onunla yapmışlardı.Zengin aile çocuğuydu,annesi babası olmasına rağmen onunla ilgilenmediği için oda hakan gibi eserseri olmuştu.Sadık; Hakan ve Çoşkunun yaptıklarına özenip onların yanına yeni girmiş,saf bir çocuktu.Bu üç kişi okulda birçokkez disipline gitmiş,herkese bela olmuştu.Mahallede onlara insanlar ''küçük çete'' derlerdi.İçkisinden,eroinine kadar herşeyleri vardı.Emre nin onlarla ne işi olabilirdi,diye düşündü serhat.Emre önceden sigarada içmezdi.Onların yanında başlamış olmalı,diye düşündü yine.Sonra hızlıca tuvaletten çıkıp sınıfa gitti.Diğer tenefüs tam emre dışarı çıkacak iken ,serhat onu yanına çağırdı.

-Emre ne yapıyorsun oğlum,sen sigara içmiyordun ne zaman başladın.
-Hiç sorma ya,dert,keder.
-Kaç yaşındasın daha oğlum ne dert kederi saçmalama.
-sen benim yaşadıklarımı bir bilsen.
-Ya hadi içiyorsun o pisliklerin yanına neden gidiyorsun.
-Arkadaşlarım pnlar benim,herzaman yanımdalar,dertlerimi dinliyorlar.
-oğlum ben neyim lan burda,eşşek başımıyız.
-Sen farklısın oğlum.
-Ne,ben sigara içmiyorum diye,kötü arkadaşmı oldum şimdi.
-Ne alakası var ya.

Serhat sinirlenmişti,arkasını döndü ve mırıldana mırıldana bahçeye çıktı.Bahçede hem yürüyor hem düşünüyordu.Emreye kızmıştı,ama korkuyordu,''küçük çeteye'' girmesinden.Ailesiyle ciddi sorunları olduğu anlaşılıyordu hele ergenlik çağının ortalarında olduğu için bu onu çok olumsuz etkiliyordu.Bir destek arıyordu kendine,karakterini tam olarak tanımlayamıyor,kişilik arayışı içerisinde boşlukta yuvarlanıyordu.Serhat ne yapacağına karar veremiyordu.Emre ile konuşarak onu vazgeçtirmek imkansız kadar zordu.Yapmak istemediği bir şey düşünüyordu şimdi.Evet Hakan la konuşacaktı Serhat;ama ne zaman.

Sonra arkasında bir ses duydu,bir kaç kız geçiyordu konuşa konuşa,aralarında meltemi gördü.Birden yüzünde hafif bir tebessüm belirdi.Gözünün ucuyla bakıp geçti hemen yanlarından.Ne düşündüğünü unutmuştu.Sonra toıparladı kendini hemen,Hakan ile nasıl konuşacağını düşünmeye başladı...

------------------------------------------------------------------

Ansız-4(hikaye denemeleri)

2008-04-06T03:11:00.001-07:00

Meltem çok güzel bir kızdı,arkadaşları tarafından sevilirdi ama yaşadıklarını dertlerini kimse ile paylaşmazdı.O yüzden ona ''gizemli kız'' derlerdii.O ise hiç aldırmazdı.Lisede arkadaşları bir sürü erkekle çıkarken o daha hayatında hiç bir erkekle yakın arkadaşlık kurmamıştı.insanlar neden böylesin diyer sorduğunda da '' kendimi,kendini benim için saklayana saklıyorum'' cevabını verip şaşırtırdı.Sehat'ı görmek umuduyla o gün okula erkenden gelmişti.Bahçede bankın üzerinde oturmuş kuşları seyrediyor bir yandanda ''yolladığım mektubu serhat okudumu'' ''acaba ne düşündü'' diye düşünüyordu.Bir cevap gelmesini diliyordu.Uzun süre bankta oturduktan sonra,okul ziliyle birlikte ayağa kalkmıştı.Etraf kalabalıktı Serhat gelmiş olsa bile onu çok zor görebilirdi.Sonra sıraya geçti.

Sınıfa girmişlerdi.Meltem için o bir ders on gün gibi gelmişti,bir türlü geçmiyordu zaman,sabırsızlıkla tenefüsü bekliyor bir yandanda,serhattan mektup gelmesi için dua ediyordu.Ve ders bitmişti.Meltem hemen dışarı çıktı.Merdivenlerden aşağıya indi,Serhat'ın sınıfının önünden geçerken şöyle bir baktı,serhat dışarı çıkıyordu ama onu görmemişti.Hızla dışarı çıktı ve bahçede gezinmeye başladı.

Serhat merdivenleri hızla çıktı,''inşallah sınıfta değildir'' diye mırıldadı kendi kendine.Sınıfa yavaşça baktı kafasını uzatarak,sınıfta bir kaç kişi vardı ama meltem çıkmıştı.İçeride tanıdığı bir arkadaşına selam verdi.Sonra onunla konuşmaya başladı.Biraz muhabbet ettikten sonra,çocuk tuvalete sigara içmeye gitti.Ön sırada 3 tane kız vardı ama onlarda önündeki ders kitabının üstüne yığılmış bir şeyler okuyorlardı.Yavaşça meltemin sırasına gidip.Masada duran kitaba bir kağıt koydu ve hızla sınıftan çıkıp,kendi sınıfına gitti.

Giriş zili çaldığında meltem hızlı adımlarla,sınıfına çıktı.Gözü hemen kitabına doğruldu.Sırasına gidip kitabın sayfalarını hızla çevirdi ama,kağıt yoktu.Sonra üzülerek sıraya oturdu.Ders başlamıştı.Ama meltem kendini kötü hissediyordu.Kendi kendini teselli etmeye çalışıyordu.''belki diğer tenefüs koyar'',''Şimdi yazıyordur belkide'' aklından bir sürü teselli cümlesi akıp gidiyordu.Diğer tenefüste de hemen dışarı çıktı,bu sefer biraz daha geç döndü.Kitabın sayfalarını yırtacakmış gibi çevirmeye başladı ama hiçbirşey yoktu.Umutsuzlandı sonra.Kendi kendine ne salağım diye düşündü.''Bir daha yazmayacak'' diye düşündü ama o anda bir kağıda bastığını hisseti,yavaşça elini uzattı ve kağıdı aldı.Kağıdın üzerinde; ''Geç farkettim'' yazıyordu hemen,arkasını çevirip okumaya başladı:

''Sen en çok bana sustun; ben en çok sana konuştum. Sana benzemeye başladığımdaysa, bende içimi susarak döktüm. Yoksa içim dökülecekti. Susacak hiçbir şeyin kalmadığında ise içindeki sessiz diyaloglarla benden çekip gittin.
Meğer susmak, insanın içiyle konuşmasıymış. Geç fark ettim!”

Meltem içinden garip bir soğukluğun ayaklarından,parmak uçlarına kadar geldiğini hissetti.Hfifçe gülümsedi.Çok mutluydu,çükü Serhat yazmıştı bu mektubu.Anlamıştı çünkü gönderdiği mektupta yazdığı yazının devamıydı bu.Heyecanlandı birden.Sonra topladı kendini ve hemen eline bir kağıt kalem aldı...

----------------------------------------------------------------

Ansız-3(hikaye denemeleri)

2008-04-06T03:08:00.004-07:00

Serhat kararsızca yazmıştı mektubu,ona karşı birşeyler hissettiğine kendi bile inanmak istemiyordu.Ama vardı birşeyler bilmediği,anlayamadığı bir şeyler vardı...Hayatta hiç yaşamadığı bir şeydi.Ama karar vermek istiyordu.Sonra zamana bırakmaya karar verdi.İçinden gidip meltemden özür dilemek geldi ama yapamayacağını biliyordu.Birşey tutuyordu içinden onu.İkilemde kalmıştı.İki günü böyle geçmişti.Azar azar kitap okumaya devam ediyordu ama kitaptanda eski aldığı tadı alamıyordu.Hafta sonunda kafasını biraz toplamıştı.Ve pazartesi günü gelmişti.Sabah kahvaltı yapıp okula gitti.

İlk ders bitmiş tenefüs zili çalmıştı.Kalkıp yüzünü yıkamak için lavoboya gitti.Okulun erkekler tuvaleti çok eskiydi.İlk açıldığında içeride koku olmaması için bahçeye kurulmuştu sonraları masraf olmasın diye içeri alınmamış,restore edilmişti.Bahçede olması öğrencilerin işine geliyordu.Onlarda öğrenci tenefüs ziliyle koşturark tuvalete gidip,sigara yakar içerdi.Serhat dumanlı tuvaletin,bir lavobosunun önüne gitti,yüzüne bir kaç defa su çarptı.Saçları dağınıktı,elleriyle biraz düzellttikten sonra çıkıp sınıfa gitti.Ders zili çaldı biraz sonra.Serhat ders kitabını çıkarıp masaya koydu ama birden aradan ucu çıkmış kağıdı gördü ve heyecanla aldı.Üzerinde ''suskun'' yazıyordu,altındada bir düz yazı vardı;

''İçim boş, gemiler boş. Bu gemi nereye gidiyor usta?”
Bir romanı bitirmiş gibiydi sustuğunda. Bende sustum onunla. en iyi yaptığımdı susmak. Uzun bir sessizliğin sonrasında “susuşlarımızda sen benim susuzluğumu dindirecek yağmurunu bulamadığını sandın, ben senin yağmurunu yağdıracak o bulutunu. Oysaki yağmur bulutta saklıydı, bulutta yağmurda. Susmasaydık bulacaktık” dedim.''

bu kadardı.Serhat bu yazıyıda bir yerlerden hatılıyordu o gün eve gittikten sonra akşama kadar okuduğu kitapları karıştırdı tam vazgeçecekti ki ,o yazıyı gördü.Yazı Kahraman Tazeoğlu'nun ''araz'' kitabındandı.Hemen altındakileride okudu...

Sabah olmuştu.Serhat'ın annesi kahvaltıyı hazırlamış oğlunu bekliyordu ama serhat gelmemişti.Biraz daha durduktan sonra odasına çıkmaya karar verdi.Merdivenleri çıktı odanın kapısını çaldıktan sonra içeri girdi.Her zamankinden daha dağınıktı oda.Duvarda Necip Fazıl şiirleri asılı,ilginç posterler ve yerlerde onlarca kitap.Sonra Serhat'ı gördü.Bir kitabın üzerinde uyuyakalmıştı.Annesi;

-Oğluummm,kalk hadi okula geç kalıcaksın,dedi.Serhat sersemce başını kaldırdı,gözleri bir hayli şişmişti.''tamam anne'' dedi ve yavaşcça klaltı.Lavoboya gidip yüzünü yıkadı.Sonra hazırlanıp okula gitti.

--------------------------------------------------------------------

Ansız-2(hikaye denemeleri)

2008-04-06T03:08:00.001-07:00

-------------------2------------------

Sertap diğer tenefüslerde serhatın yanına gelmemişti.Çıkış zilide çalmıştı.Serhat boş bir hava içerisinde ayağa kaltı ve sınıftan çıktı.Okulun arka kapısından çıktı ve kalabalık yolda yürümeye devam etti.Hiçbirşey düşünmüyordu...Oturduğu ev şehrin en taşra mahallelerinden birindeydi.11-12 yaşlarında çocuklar bir elinde sigara,bir elinde çakı ile volta atıyordu sokaklarda.Eski evlerle doluydu.Zengin kişilerin bulunmadığı bir mahalleydi.Mahallenin toprak sokaklarında serhat kendi ayak izlerini aramış gibi yerlere bakarak yürümeye devam ediyordu.Nihayet evine gelmişti.Hızla kapıyı açtı.İçeriden yemek kokuları geliyordu.Annesinin seslendiğini duydu;

-Serhaaat yemek hazır oğlum hemen otur.
-aç değilim anne.
-oğlum ne zaman yedin.
-yedim ben anne.

Serhat koşarak odasına çıktı.Kendini yatağa attı.Kafası karışıktı.Şimdi o da pişmandı yaptığından sanki.Meltemi düşünüyordu...Aslında iyi bir kıza benziyordu.Sehatın prensipleri vardı;kimseyle zevk için çıkmamak,okul hayatını boş heveslerle harcamamak vs. gibi birsürü.Ama prensiplerini nasıl uygulayacağını gerçekten daha öğrenememişti.Yaptığı şeyin budalalık olduğunu hergeçen saniye anlamaya başlıyordu.Prensiplerinden dışarı çıkmamak için ''öküzlük'' diye tabir edilen haraketler yaptığını anlamıştı.Bütün gece uyuyamadı.Sabah okula yorgun bir şekilde gitti.İlk tenefüs bir şeyler olmasını bekliyordu ama ne Sertap geldi ne Meltem.

Serhat o an kendini boşlukta hissetti birşeyler yapmak istedi ama aklına bir şey gelmiyordu,sonra hemen çantasına baktı.Çantasından romanını bulmayı umuyordu,ama bugün kitap almayı unutmuştu,ilk defa okula romanını almadan gelmişti.Kalkıp gezmeye karar verdi.Sonra kaltı biraz dolaşmak için.
Ders zili çalmıştı.Serhat gürültülü koridordan yavaşça sınıfına girdi.Edebiyat dersi vardı.Bu ders onun için çok önemliydi kafasını toplamaya çalıştı.Çantasında edebiyat kitabını çıkardı.Geçen ders yarım kaldıkları sayfayı açmıştı ama kitabın arasında bir kağıt bulmuştu.Kaldığı yerlere kağıt koymazdı serhat.Kağıdı eline aldı ve incelemeye başladı.Bir mektuba benziyordu,kağıdın üzerinde bir isim aradı gözleri ama yoktu.Yalnızca ''beklenen'' yazıyordu kağıtta.içini açtı,kağıtta bir şiir vardı:

Sen, kaçan ürkek ceylânsın dağda,
Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
İstersen dünyayı çağır imdada;
Sen varsın dünyada, bir de ben varım!

Seni korkutacak geçtiğin yollar,
Arkandan gelecek hep ayak sesim.
Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
Enseni yakacak ateş nefesim.

Kimsesiz odanda kış geceleri,
İçin ürperdiği demler beni an!
De ki: Odur sarsan pencereleri,
De ki: Rüzgâr değil, odur haykıran!

Göğsümden havaya kattığım zehir,
Solduracak bir gül gibi ömrünü,
Kaçıp dolaşsan da sen, şehir şehir,
Bana kalacaksın yine son günü.

Ölürsün... Kapanır yollar geriye;
Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
Varılmaz hayale işaret diye,
Toprağında bir taş olur, beklerim...

Serhat bu şiiri biliyordu.Necip Fazıl Kısakürek'in bir şiiriydi.

Hemen Meltem geldi aklına.O yazmış olmalıydı.Ama o da mı şiirleri seviyordu ki,yoksa sırf bana yollamak içinmi aradı bunu.Serhat sersemleşti biraz.o tanışma anından sonra bunu beklemiyordu.Emin olamadı.Tenefüste Meltem'in sınıfına gitti.Bir arkadaşına bakacakmış gibi girdi içeri.Meltem o anda ayağa kalkmıştı.Keğıdı cebinden çıkardı şöyle bir baktı serhat.Meltemin o anda yüzü gülümsemişti.Sonra hızla çıktı sınıftan...

Sınıfa girdiğinde Sertap'ı gördü.Sertap:
-Oğlum nerdesin ya
-Biraz dolandım.
-Ne oldu niye geldin.
-Meltem hakkında birşey söyleyecektim.
-ne olmuş meltem'e.
-Oğlum kız bu güne kadar kimseyle çıkmamış,erkeklerlede ilgilenmeyen bir kızmış bende yeni tanışmıştım.
-(Serhat alaycı bir şekilde)hadi yaa..Bana niye öyle damdan düşer gibi geldi.
-(Sertap gülerek) ne bileyim''dedi...

Serhat Sertapa mektuptan bahsetmedi Sertap'a...O günde öylece geçti.Akşam serhat çok düşündü ama sonunda karar vermişti.Eline bir kağıt aldı.Bir şeyler yazdı ve güzelce katladı ve okul ceketinin cebine koydu...

------------------------------------------------------------------

Meltem evin tek çocuğuydu.Babası yıllar önce ölmüştü..Meltem babasını ancak 1.5 yaşına kadar görmüştü onuda hatırlamıyordu.Sabah okula geç gelmişti.Özür dileyerek derse girdi.2 gündür hiçbir dersi anlamıyordu.bu derste anlayamadan geçmişti.Tenefüste biraz gezinmek için dışarı çıktı.Sertap'la biraz konuştu ve sınıfa geldi.Hoca gelmişti Meltem ders kitabını çıkardı.Sonra kitabın içinde birşey olduğunu farketti ve açtı.Bir kağıt vardı.Sonra gülümsedi Serhat'tan gelmiştir inşallah diye dua ederek aldı eline kağıtta isim yoktu yalnızca ''Bekleyen'' yazıyordu...Meltem kağıdın içinde ne olduğunu anlamıştı.Yolladığı ''beklenen'' mektubuna karşılık yine Necip Fazıldan ''Bekleyen'' şiiriyle karşılık gelmişti..Sonra okumaya başladı.

''Ne hasta bekler sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar....''

Ama şiirin devamı yoktu düşündü sonra..Şiiri ezbere biliyordu:

Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni
Bırak vahmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar....

Serhat orasını yazmamıştı.O zaman,dedi ve gülümsedi hafifçe.Ve kağıdı cebine soktu kimse görmeden.

-------------------------------------------------------------

Hikaye denemeleri(Ansız-1)

2008-04-06T03:03:00.000-07:00

Diğer blogumda hikaye yazmaya çalışmıştım ama uzun süre yazma isteği gelmemişti.Ama sağolsun SananakiBananesan'ın gazıyla tekrar devam etmeye karar verdim.Öncekini biraz değiştirip,eklemeler yapıp yayınlıyorum.Devamı gelecek inşallah...

ANSIZ

-----------------------------1----------------------------
(17 ekim 2007 saat:07:30 Pazartesi)
Okul zili yeni çalmıştı.Serhat her zaman olduğu gibi okula geç kalmıştı.Okul önünde okulun en sevilmeyen hocaalarından olan gürbüz hoca geç kalan öğrencilere vaaz çekiyordu.Serhat Gürbüz hocanın vaazlarını dinleye dinleye artık ezberlemişti sözlerini.Hergün aynı sözler,aynı zımbırtılar.Ön taraftaki öğretmenler kapısından kimseye görünmeden geçti.Okulun tarihi eser müzesine benzer şekilde düzenlenmiş koridorunu hızla geçti.Bir an müdür yardımcısının karşı koridordan geçtiğini gördü.Cekedini ilikledi ve hocanın yanından yavaşça geçti.Hocanın birşey sormadığına şükür ediyordu mırıltılarla.Sınıfın önüne geldi.Sınıfın ahşap kapısından sesler geliyordu.Yavaşça kapıya kulağını dayadı.Hoca derse girmişti.Daha ne dersi olduğunu bile bilmiyordu.Kararsızca birkaç kez volta attı kapının önünde sonra aniden kapıyı çaldı ve içeri girdi;
-Özür dilerim hocam.
-Tamam Serhat sen gelmeden yoklama almıyorum artık zaten.
hafifçe gülümsedi Serhat;
-Sağolun hocam
-Şimdi geç yerine.
Serhat yavaş adımlarla en arkadaki sırasına doğru yürüdü.Arkadaki arkadaşlarına sessizce selam verdi.Sonra yerine oturdu.Bir süre sonra sıra arkadaşı Emre sessizce;
-Oğlum yine niye geç kaldın.
-sorma ya jole bitmiş ya,saçlarla uğraştım.
-Oğlum sen tenefüste ayağa bile kalkmıyosun,bir tane kız görmüyosun birde saç tarıyorsun.
-kendimi aynada iyi görmek istiyorum işte ya.
-Oğlum sen narsistsin lan.
-O ne len.
-Boşver ya neyse.
Serhat yavaşça çantadan yeni başladığı romanı çıkardı ve sıranın altına yavaşça açtı ve okumaya başladı.
-Serhat....
-Serhaatt..
-He..ne..ne oldu.
-oğlum kalk bakalım devletin tanımını söyle bize.
-hocam şimdi devlet,dedi serhat durakladı bir süre.O sırada tenefüs zili çaldı,Serhat bir ohhhh çekip yerine oturdu.
Emre;
-Hacım bir kalta dolaşalım biraz.
-Boş ver oğlum ne dolaşacan,herzamanki okul işte.
-Otsun oğlum sen ot.Otur öyle bütün gün.Hem sen ne anlıyosun bu gürültüde o kitaptan.
-Mİllet bu gürültüden ne anlıyor.
-Nasıl yani.
-Neyse tamam git gez sen.
-Tamam lan tamam sanada birşey söylemeye gelmiyor.
Serhat kitabı okumaya devam etti.Emre birşeyler mırıldıyordu ama serhat çoktan kitabın içine girmişti.Hayal aleminde geziyordu.

Serhat garip bir çocuktu.Okulun 4. ayı olmasına rağmen sınıfta belki 10 kişinin ismini bilmiyordu.Sıra arkadaşı Emre ve eski bir arkadaşı olan Sertaptan başkasıyla öyle fazla konuşmazdı.Aslında asosyal birisi değildi ama kendine göre birini bulamamktan şikayet ediyordu.Edebiyata ilgisi çok büyüktü,yeni şeyler öğrendiğinde gidip arkadaşlarından biriyle paylaşırdı.Ama arkadaşlarının ne o konu hakkında bilgisi vardı ne de öğrenmek istiyorlardı.

Diğer tenefüste sınıfa sertap geldi.Serhatın yanına gelip:
-Serhat
-...
-Serhat hayata dönn..
-ne..
-Oğlum sen manyaksın ya.
-noldu be
-tamam neyse.Bak seni bir kızla tanıştıracam çok süper birşey.Hergün sizin sınıfa gelip sana bakıpduruyor.2 haftadır tanışmak istiyor.İyi bir kız.
-Ben hiç görmedim ama.
-Bir kafanı kaldırsan belki görürdün.Görsen bir aşık olursun.
-Ohaa kızım ya sende ne yaptın ya zırt diye aşık mı olunur.Hem ben zaten aşığım.
-(sertap heyecanla)Hadi ya! bana niye hiç anlatmadın.Kim miş o şanslı kız bakayım.
-(hafif bir gülümsemeyle)kitaplarım,dedi.
-Ya üff Serhat sende ya başlama yine, gel hadi benim hatırım için.
-tamam tamam ama bu işin sonu hayır değil.
Serhatla Sertap sınıftan dışarı çıkıp kantinin önüne gitti.Her zamanki gibi kalabalıktı kantin,bozuk köfte kokuları,hamburger artıkları,müzik çalarda iğrenç bir rep şarkısı..Serhat söyleniyordu kendi kendine,o sıra Sertap:
-Hemen gidip gelicem.deyip kalabalığa karıştı.
1 dk sonra yanında orta boylu ,sarışın,gözleri ela bir kızla geri geldi.Pembe ayakkabıları,Garip katlamalı eteği,sarı saçlarındaki sade toklarırla polyannayı hatırlattı Serhat'a.Yüzünde hoş bir gülümseme vardı.Hafif kızarık yanaklarında gergin olduğu belliydi.Serhatta bir an gerilmiş gibi hissetti kendisini.
Serhat kalabalıktan onların gelişini gördü.
Sertap Serhatla kızı kendisi tanıştırmak istiyordu ama kız bir anda atıldı öne.
-Merhaba
-Merhaba
-Ben Meltem
-Bende serhat memnun oldum.dedikten sonra Serhat arkasını dönüp sınıfa doğru ilerledi.Serhat o an ne yaptığını bilmiyordu belkide.Meltem öylece kalmıştı hiç beklemiyordu.Sertap Serhat'ın arkasından koştu.
-Serhat...Serhaaatt.
-ne var.
-Ne yaptın sen ya
-Tanıştım
-Dalga geçme Serhat ya.
-Kızım tanış dedin tanıştık işte.
Sertap sinirle arkasını döndü ve meltemin yanına gitti.Meltem hala ne olduğunu anlayamamış şekilde olduğu yerde çakılmış gibi duruyordu.Sertap:
-Kusura bakma meltem,bu aralar morali bozuk sanım Serhatın ben konuşurum onunla.
-Tamam sorun değil.dedi ama Meltem anlayamamıştı gerçekten ne olduğunu.
O sırada ders zili çaldı ve Sertap hızla sınıfına gitti.
Sertap yarı şaşkın yarı sinirli şekilde hocanın gelmesini bekliyordu.İçerşi kısa boylu biraz tombulca,okuldaki öğrencilerin ''mario'' lakabı taktığını matematik hocası girdi.Dersin başlamasına rağmen,sertap hala serhatın hareketini düşünüyordu.Uzun zamandır arkadaş olmalarına rağmen ne yapıp ne yapmayacağını bilmiyordu.Aslın sevdiği bir arkadaşıydı ama onu herzaman anlayamıyordu.Dersin yarısı olmuştu ama sertap hocanın sesini bile duymamıştı sanki.Sessizce sıraya kafasını yasladı ve akıllıca düşünmeye çalıştı.

Ders bitmişti sertap hemen sınıftan dışarı çıktı.Sınıfın en haylazlarından olan Ahmet;
-Sertap ya ne oluyor sana iki gündür bir telaş gel dertleşelim,dedi.Sertap Ahmet'in sözlerini duymazlıktan geldi,geçen sene Ahmet'in çıkma teklifinden sonra onunla daha az konuşmaya çalışıyordu.Merdivenden inerek Serhat'ın sınıfına girdi.Serhat her zamanki gibi arka sırada oturuyordu.Ama bu kez elinde kitap yoktu.Ellerini çenesinin altına koymuş derin düşüncelere dalmıştı.Sertap'ın glediğini görmemişti.Sertap sıraya yaklaştı;
-Serhat ne yaptığını sanıyorsun sen.
-Sertap lütfen, yalnız kalmak istiyorum.
-Neden ki ne oldu.
-Yalnız kalmak istiyorum dedim. lütfenn.
----------------------------------------------------------------------------

Tedirgin ruh halleri

2008-04-04T10:36:00.000-07:00

''Tedirgin Ruh Halleri

Soğuksa gece eller buz kesiyorsa
kalem titrekse ve kelimeler yayılıyorsa fütursuzca
nereden başlanır ki yazılmaya tedirgin ruh halleri

yürümüştü karanlığın içinden istikamet çizip
bineceği vesait gözünün önünden geçip giderken
neden bu kadar rahattı ki…''

Hacer kor

Bunlar aklıma nereden geliyor?

2008-04-04T10:14:00.000-07:00

acaba arnold svhatzeneger ismini doğru olarak yazmaya çalışsam kaç saatimi alır?Acaba Akasya filminin sonunda ne oluyordu?Prison Break dizinin sezonlarının hepsini izleyebilecekmiyim?Acaba edebiyatçı gerçekten gaddarmı olacak?Acaba kimseye hissettirmeden kimya hocasını öldürebilirmiyim?Abim şimdi ne yapıyor ki?Abim üniversiteyi kazanacak mı?Fizik sınavından kaç alacağım?Acaba en yakın arkdaşım psikopatmı?Acaba harfleri,sayılardan daha mı çok seviyorum?Acaba sayılarmı çok para yapar,harfler mi?Para kazansam harcayacak ömrüm olurmu?Murat Menteş yeni kitap çıkaracak mı?Sınıftaki metalci kız beni keserse,ölürmüyüm?

İkinciye başlarken

2008-04-02T03:28:00.000-07:00

hayatımın ikinci paragrafına başlarken başlarken düşünmüştüm,''dönmem bir daha'' diye.Ama kalemim durmadı hiç bir zaman.Tekrar üstünden geçti önceki paragraflardaki kelimelerin.Aşağılara gitmek istemiyordu sanki.zorluyor ellerimi.Önceki kelimelere sürüklüyor gönlümü.Karalıyor noktalarımı.

Hain kalem deyip kırmak geliyor aklımdan ama korkuyorum...

Bir paragrafta hayat

2008-04-02T03:07:00.000-07:00

Küçücüğüm daha okula bile gitmiyorum.Çizgi filmler vs..Çok uykum geldi uyuyayım bağri...Sabah..gün ışığı daha parlak sanki.Ortaokuldan sıkılmaya başladım bitsin artık şu okul.Okula gidiyurum şimdiBu insanlar arkadaşlarım mı benim.Üff yine mi ödev,yoruldum bu ödevlerden biraz dinleneyim bağri...ıhmmm...''oğlum kalk hadi,sınava geç kalacaksın'' ne ne sınavı,kırık dökük bir okulun küçük bir sınıfı.Gözetmenler geldi ellerinde öss kitapçıklarıya...Kazanmam gerekiyor galiba bu sınavı...Yordu bu sınav beni gerçekten...Dırrrrrrrrr..rrrr..rrr...Sus artık ne biçim saatsin sen,Aşkııımm hadi kalk işe geç kalıyorsun.''yorucu bir iş sanırım her yeri
m ağrıyor.Ne elektrik mi,ben korkarım elektrikten nasıl ben bu işe girdim.Çok güzel bir karım var,ona birkaç hediye almalıyım...Yine akşam,gözlerim kapanıyor zorla...''Dedeeee'' uyan hadiii.Oyun oynayacağız.Hınk,ne oldu ne!ne!hımm tamam yaşlanmışım heralde.Ne çabukta geçiyor hayat.Torunlarım mı bunlar yoksa.Heyyy daha okula bile gitmeyen torunlarım var,küçücükler.''hadi çocuklar yeter bu kadar,hastayım ben yaşlandım artık''...BU...bu.. topraklar..Neden suratıma toprak atıyorsunuz...Son duyduğum Kuran sesi oldu...

(Kalem arkası:Çok özen gösterilmeden yazılmış bir yazı olduğu bellidir sanırım evet özen göstermedim.Hayat nasıl çabuk geçiyorsa,bende öyle yapmak istedim.Aklıma gele ilk şeyler...

Seviyor musun?

2008-03-31T09:15:00.000-07:00

Normal gibi gözüken hırçın bir gündü,havada mavi bulutlar tatlı tatlı süzülüyordu.Ama arkasında sessizliğin sonunu hazırlayan siyahlıklar vardı.

Ben konuşuyordum o sırada,mavi göğün altında usul usul,ellerim ağzıma gidiyordu sanki
duyulmasın konuştuklarım diye,konuştuklarım yalandı belkide ondandır.Sonra sustum birden şöyle bir baktım beni dinliyormu diye,o da dalmıştı göklere,sessizliğe dalmıştı o da.Birden gözlerinde kendimi gördüm.Yüzüm çok kötü gözüküyordu sanki tencere kapağı gibi,ama o buna aldırmıyordu,beni seviyordu galiba.Ama içime kurt düştü bi kere,çıkmazdı aklımdan.Sevmiyormu beni yoksa,yoksa...yoksa... nefret mi ediyor; ama şimdi sorarmam da.Ne yapsam ki.Ağzından laf almaya çalışayım bari dedim.

-Hayatında çok sevdiğin biri oldumu hiç?dedim.cevap vermedi.İçim içimi yiyiyordu.Acaba şakamı bu seni seviyorum cevaba gerek yok demek mi istiyordu.Ama..ama.. ya öyle değilse ''seni seviyorum'' dememek için susuyorsa diye düşündüm.Daha farklı bir şekilde konuyu açmaya çalışayım dedim.

-Sence benim gözlerim güzel mi?diye sordum şöyle yüksek sesle.Yine ses çıkmıyordu ama ben bir umut arıyordum.Başına bakıyordum belki sallar diye dikkatlice.Sonra kafasını oynatmaya başladı.Sanki bir şey takip ediyormuş gibi.ve birden koşmaya başladı bir de baktım,bir kuş kovalıyor.O an anladım.Beni sevmiyordu.

Halbuki onu küçüklüğünden beri tanıyordum.Evet kedim beni sevmiyordu.Minicikken bulmuştum onu o kadar büyüttüm,sevdim.Kaç kez süt verdim ona.Kucağımda uyuttum.Kaç kere sordum seviyormusun diye,cevap vermemişti sevmiyordu.Bir hafta peşinde gezdim acaba sevgilisimi var diye,ama yoktu sevgiliside.Evet benden nefret ediyordu ve gidecekti yakında.Çok üzüldüm o an...ağladım...ağladım...ağladım....

teyze bana browni yap?

2008-03-30T13:54:00.000-07:00

27 mart doğum günümdü.Önceleri hafta sonuna denk gelirdi, ya teyzem bize gelir ya da biz onlara gider pasta falan yerdik.Teyzem her doğum günümde browni yapardı.Ama teyzemin brownisi hiç birşeye değişilmezdi.Yani başka yerde bulamayacağınız türden.

Neyse bu sene doğum günüm hafta içine denk geldi.Dolayısıyla teyzeme gidemedim.Akşama doğru canım browni çekmeye başladı ama ilk başta aklıma gelmemişti.Sonradan farkettim benim bugün browni yemem gerekiyordu diye.Ve hafta sonune geldik.Ben tabi hemen teyzemlere gittim.Birde ne göreyim,önümde mis gibi kakaolu bir browni doğum günüm geçti ama browni yeme isteğim geçmemişti.Oturdum başına doya doya yedim.(canınız çekti dimi,ama teyzeminkisini başka yerde yiyemezsiniz heheheh:)

Hayatınızda hiç arı sevdiniz mi?

2008-03-30T10:53:00.000-07:00

Öğlen vakitlerinde gün bahçede oturuyordum.Tahtalarına arasında bir şey dikkatimi çekti.Sarı birşey ama uzaktan çıkaramadım.Bir bakayım dedim ve gittim kaldırdım tahtayı,bir de baktım arı.İlk başta ölü sandım.Şöyle bir dokundum,kolunu oynattı. Eldiven vardı elimde sokmasından korkmuyordum.Ama şaşırmıştım,arılar bu zamanda gezinmez ortalıkta yani mevsimi değil.Aldım elime arıyı sonra düşünmeye başladım.Birden mükemmel hayalgücüm sayesinde evden atıldığına karar verdim:)küçükce birşeydi zaten.Baktım elimde öyle masum masum duruyor.Saten yavru hayvanları çok severim.Acıdım birden.Şöyle parmağımla başını sıvazlayayım dedim ama minicik birşey sevilmiyor parmağımı deydiriyorum ayakları kıvrılıyor.Saki sakin sevdim arıyı sonra içeri götürdüm bir kap içinde kaloriferin yanına koydum.Isınsın hayvancağız diye.Yatıyor şimdi ses çıkarmayın.(şşşttt).:)

Gülümse

2008-03-29T19:00:00.000-07:00

Aslında blogu ilk açtığımda koymak istemiştim bu kısafilmi ama;malum youtube kapalı olunca olmadı baktım açılmış bende hemen koyayım sizi mahrum bırakmayayım istedim.Gerçekten güzel izlemenizi tavsiye ediyorum.
GÜLÜMSE

Mecnun olmadan....

2008-03-28T12:41:00.000-07:00

Uzun zaman sessiz kalmıştı gönül,tam paslanmaya yüz tutmuştu ki kalp,bir anda usul nağmeler geldi boşluktan.Belki sadece O boşluk sanıyordu sesin geldiği yeri,belkide sesleri boş sanıyordu.Belkide,belkide boştu gerçekten herşey onun için ve dolmayacaktı.

Sonra bir soğukluk hissetti.Kalp saki ağlıyordu.Maşukunu bekleyen masum yaşlar hasretine akıyordu.Biliyormuş gibiydi gönül onun geleceğini.Ama kırgındı,çok geç kaldın,çook geç kaldın demek istedi ama diyemedi.Çünkü O'da gitmemişti maşukuna...Mecnun olmadan Leyla'yı görmek istemişti.Önündeydi şimdi maşuku,hayallerindeki gibi...Ama dokunamıyordu ona.Sanki bir günah işlemiş gibiydi.Sanki...sanki...Hz.Adem sakınırmış ya cennetteki elmayı almak için,işte öyleydi...

Sonra...sonra...Gitti maşuku sessizce...hiç birşey söylemeden...Gönül o anda ellerini uzattı mauşukunun ardından...Hasretim sana ''dön'' dedi...ama dönmedi Leylası...Mecnun olamayan Mecnun'un Leylası...

Bir seni güneşim,bir babamı,birde terliklerimi bırakmıştım geldiğim yerde...

2008-03-26T01:04:00.000-07:00

Sınavlarım yüzünden kutlu dğum haftasında yazı yazamadım,geç oldu ama bizde bir şeyler yapmış olalım diye çok etkilendiğim bir yazıyı sizede okutmak istiyorum.

Medine'de bir şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan,bir Rasullullah aşığı,bir gün işini bitirdikten sonra eve gidecek iken,elektrik çarpması sonucu vefat etmiş.Aileside mecburen Türkiye'ye dönmek zorunda kaldı.O zaman 7 yaşında olan küçük oğlu Muhammed Nebi Doğanay bir kompozisyon yarışmasına bir yazı yazmış ve birinci olmuş.İşte o Peygamber aşkını derinden yaşayan gönlün yansımaları...İşte küçük Nebi'nin yarışmada birinci olan Nebilerin Nebisine yazdığı mektup.
"Bir seni günesim, bir babami, bir de terliklerimi birakmistim geldigim yerde. Bir ilkbahar gününde güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi acmistim. Dogdugum hastane senin ravzanin hemen yanibasinda oldugu icin duydugum ilk koku senin bahcenin gül kokulari olmus. Babam gelip daha kulagima ezen okumadan kulaklarim senin mescidinin ezan sesleriyle sereflenmis. Kirk günlük oldugumda ilk ziyaretimi senin hane-i saadetine yapmisim. Ilk adimlarimi senin Ravzan'daki mermerlerde atmis ve Rabb'imle ilk bulusmami, ilk secdemi senin mescidinde yapmisim. Hemen hemen yaptigim her ilkte sen varsin. Daha konusmayi ögrenmeden seni sevmeyi ögrendim ben. Belki seni cok tanimazdim ama sanki bana cok cok yakinmissin gibi severdim seni. Senin evini her ziyarete gelisimizde seni görmesek bile senin varligini hisseder, evinden her ayrilisimizda hüzünlenirdik. Cocuklar evde bunalinca babalari parklara, eglence yerlerine götürsün isterler. Biz Medine'de yasadigimiz sürece babamizdan bizi parka götürmesini hic istemedik. Medine'de hicbir cocuk bunalmazdi. Cünkü orada hicbiryerde olmayan bir gül bahcesi ve o bahcenin biricik efendisi vardi. Bizim vaktimizin cogu o bahcede gecerdi. Senin bahcenin mermerlerine ayakkabi ile basamazdik. Yalinayak dolasirdik mermerlerin üstünde. Kimbilir korkardik belkide bahcenin güllerine basivermekten. Yazin mermerler ayaklarimizi yakardi. Olsun, bu da bizim hosumuza giderdi.
Babama sormustum bir keresinde:
- Babacigim, neden Medine bu kadar sicak diye. Babam da:
- Evladim, Medine'de iki tane günes varda ondan derdi.
- Nasil olur babacigim, günes birtane degilmi? derdim. Babam da gülerek:
- Bak yavrum, dogru, bütün dünyayi isitan bir tane günes var, ama bir de alemleri isitan ve aydinlatan bir günes var. O günes de Medine'de olunca sicaklik iki kat oluyor.
Babamin bu cevabi hosuma giderdi ve isinirdim. Gercekten de ayaklarimizi mermerler isitiyordu, ama senin günesinde senin sicakliginda icimizi isitiyordu. Medine'den ayrildigimizdan beri belki ayaklarimiz isiniyor ama icimiz birtürlü isinamiyor. Cünkü günesimizin en büyügünü orada birakmistik. O'nun evine bahcesine gidemiyordum artik. Gerci isigi ta buralarda bizi aydinlatiyordu ama icimi sitmasi icin O'nun Ravzasinda yalinayak kosmam lazimdi. Evet, bahcesinde yürürken ezanlar okunurdu. Öyle güzel okurki Medine müezzini ezani, sanki Bilal-i Habesi okuyor sanirsiniz. Namaz kilmak icin mescide kostururduk bilir bilmez. Babamin yaninda namaz kilardik. Büyük sütunlarin altindan gelen soguk havadan saclarimizi savurturduk. Zemzem bardaklarindan güller yapardik.
Namaz kilarken yanimiza usulca bir kedi sokulurdu. Babam "incitmeyin sakin, onlar Ebu Hureyre'nin kedileri derdi. Biz de inanirdik. Senin mescidine kedilerde gireilirdi. Sen cok iyi bir ev sahibiydin cünkü.
Carsamba günleri hep Uhud'a giderdik. Senin cok sevdigin amcani ziyaret etmeye. O bizim de amcamizdi. Kardeslerimle Ayneyn (Okcular) tepesine cikar ordan Uhud'da yatan yetmis sehide selam verirdik. Uhud dagina her baktigimizda sanki orada seni görür gibi olurduk. Uhud da senin Ravza'nin kokusu gibi gül kokardi. Orasida ayri bir gül bahcesi idi sanki.
Iste benim yedi senem ki, en degerli en güzel yillarim senin köyünde, senin gül bahcende, senin savastigin yerlerde, sanki yanimda sen varmissin gibi seninle dopdolu gecti. Seni görmesem bile seninle yasamaya o kadar alismistimki, senin yanindan ayrilirken sanki bir yanim, bir canim, bir parcam orada kalmisti.
Buralar bana gurbet oluverdi. Elimde olsa hemen yanina kosar gelirim ama büyüyünce gidersin diyorlar. Ben sirf senin yanina gelebilmek icin büyümek istiyorum. Senin yanina geldigim zaman büyümüs bile olsam bahcendeki mermerlerde yalinayak dolasacagim. Ta ki günesin icimi isitana kadar.
Senin hasretinden icim üsüyor. Belki hasrttin herkesi yakar ama beni de üsütüyor iste. Cünkü benim ruhum dogdugumdan beri senin sevginle isinmaya aliskin.
Babam senin köyünde kalmisti. Biz babamin cenazesini gömerken abimin terlikleri babamin kabrine düstü ve orada kaldi. Ben o terlikleri cok kiskandim. Cünkü abimin terlikleri hep babamla kalacakti. Babami son ziyaret edisimizde ben de kimse görmeden terligimi babamin kabri üstüne gömüverdim. Iste simdi benim terligim de hep babamla kalacakti.
Evet demistimya, bir günesimi, bir babami, bir de terliklerimi biraktim geride. Babam ve terliklerim hep oradaydi, gelemezlerdi. Ama günesim hep yanimizdaydi. Yetimlerin efendisi yetimleri hic isiksiz birakirmi? Dünyanin bir ucuna gitsek bizi birakmayacagini biliyordum.
Gözümüz gönlümüz seninle aydinlanir efendim. Ruhumuz, icimiz sicakliginla isinir.
Birgün sana gelisim gec bile olsa bana, bana gül bahcesinin mermerlerinde yalin ayak kosmak nasip et. Ta ki askinla, sevginle bütün bedenim yanip kavrulsun. Terliklerimi biraktigim o güzel mabed son duragim olsun.

Kitap Dünyası 2

2008-03-24T07:31:00.000-07:00

Yazar:Murat MENTEŞ
Yayın evi:İletişim Yayınevi

Aynalı Barikatlar,Kaosa Mütavazi Bir Katkı kitaplarının da yazarı olan Murat MENTEŞ'ten çok çok orjinal bir kitap.Hiçbiryerde böyle bir kitap görülmedi.Okuyucuyla muhabbet tarzında yazdığı kitapta,hayal gücünün inanılmaz derecede yüksek kullanımı sayesinde çok akıcı bir anlatım örneği vermiştir.

Değerlendirme:Kitabı ilk okumaya başladığınızda zaten kendinizi başka bir dünyada hissediyorsunuz.Mükemmel teşbihlerle romana başlayan yazar okuyucuya bir dost gibi yaklaşıyor.Sonra isimlerin garipliği insanın dikkatini çekiyor.''Nuh TUFAN,İbrahim KURBAN,Umur SAMAZ,Su SAMAZ,Ferruh FERMAN,Habip HOBO.''Okuyucuyu en çok kitaba bağlayan ise romanı,romandaki karakterlerin hepsinin gözünden anlatılmasıdır.Türkeçe'nin bu kadar farklı ve zengin kullanıldığını başka bir yerde göremezsiniz.Okumanızı ısrarla tavsiye ediyorum...

Mim!!

2008-03-24T04:02:00.000-07:00

Forewell bizi mimlemiş bizde yapalım bakalım.Konu alfabenin harfelirini ilk ne çağrıştırdığıymış.

A:Ankara.
B:Biz,ben değil BİZ.
C:Ceren,sınıfımızın psikopat metalcisi.
Ç:Çernobil,bu nerden geldi ki aklıma ya.
D:Denizli.
E:Emin
F:Furkan,ismim oluyo kendisi(ama 2. isimim):D
G:Girdap
Ğ:ğadyo
H:hız-zaman grafiği.(fizik-hareket konusu)
I:Ilık
İ:iyilik
J:julide.
K:kalker
L:Londra
M:Mitoloji
N:Nida
O:Ozon
Ö:Ömer
P:pist.
R:risk
S:sitkom.
Ş:Şelale
T:telgraf.
U:Unutmak,düşünüyorum şimdi ;acaba harf falan unuttummu diye alfabeyi tam bilmiyorum da :D
Ü:üzüm
V:VAsat
Y:Yanlış
Z:Zoro

Şimdiii kimi mimleyelim...Çaykaşığı'nı mimleyeyim.

Abimi özlüyormuyum ne?

2008-03-22T14:16:00.000-07:00

3. sene oldu gideli.İlk kez giderken annem,babam,küçük abim,ben ve kedim geçitmiştik onu arabaya kadar.İlk defa o kadar garip duygular yaşamıştım.Son 3 senedir hergün büyüyünce öldürmek için planlar yaptığım abim,üniversite için başka bir şehre gidiyordu.Aslında o kadarda büyük bir şey değildi,uzun tatilleri vardı fırsat buldukça gelicekti ama insanın içine hiç gelmeyecekmiş gibi geliyor o an.Vay be evin içinde futbol topuyla maç yaparken camlar ampulleri kıran,filmde gördüğü hareketleri yapmaya çalışırken kolunu kıran abim üniversiteye gidiyor.Abim büyümüş,ama o an daha büyük gözüktü gözüme,ya da ben küçüldüm o an,göz yaşlarımı saklıyordum onu çok sevdiğimi anlamasın diye...Sonra arabası geldi ve bindi.Sessiz sessiz eve döndük annemlerle sonra abimin odasına girdim,derin bir nefes aldım ve mektupları gördüm.Abim hepimize yaklaşık 1-2 sayfa mektup yazmıştı.Sesli sesli okudum mektubu.sonra bidaha okudum,bidaha okudum.Sonra odaya baktım,ahır gibiydi,abimin huyuydu bu dağınıklık.Ulan dedim dağıttın gittin ortalığı.Oda üç gün dağınık durdu.Sonra topladık tabi.Ama abim eve ne zaman gelse o oda ilk gittiği haline dönüyordu.

Şimdi 3 sene geçti,bu üç sene içinde özledim hep abimi ama son senesine girerken daha çok istediğimi farkettim.Farkettim ki arkadaşlarıma hep abimi anlatıyorum.

Eğer amuda kalkmış kendinin boydan fotoğrafını çekmeye çalışan birini görürseniz,eğer bir çocuğun eline sazı verip bir rock şarkısına klip çeken birini görürseniz,eğer çay bardağının içinde cep telefonu olan biri görürseniz selamımı söylermisiniz...

3 kişi...

2008-03-22T14:01:00.000-07:00

Blogu yeni açmama rağmen yeni yazı göndermem uzun zaman aralıklarında oluyor.Neden diye soracaksınciyiz halen öğrenciyiz sınavlar vs... var,hayır üniversite olsa daha rahat olabilirdi ama lise olunca sık sık yazı yazma olasılığı daha az oluyor.okul öğrenisi vs konsepti olunca güncel blog zor.

İlk blog yazmaya başladığım zamanlarda sayaca çok önem verirdim ama bu sıralar öyle bir derdim yok.Sınavlarımın başlamasıyla okurlar düşüyor...Ama arada birşey farkettim,uzun zaman yazı yazmamıştım,statcounter'e baktım 3-4 kişi hergün hala giriyor yeni yazı olmamasına rağmen.O zaman anladım;eğer, yazılarımı önceden okumuş olmasına rağmen, bloguma girip tekrar okuyup başka başka duygular hisseden 3 okurum varsa,ben birilerine yararlı oluyorum demektir.O zamandan sonra hitlerim 500 olsada 3 okurum vardır benim.Ve ben onlar için birşeyler yazmalıyım.(ufff ben neymişim be,çok duygusal oldu..)

Neyse çok güncel bir blog olmasada kendi halimizde bir şeyler yapıyoruz.Bizi okuyan böyle okusun...

Yabancı dil zorunlu!!!!

2008-03-16T04:59:00.000-07:00

Geçenlerde karşımızda bulunan kiralık eve birileri yerleşti.Evde fazla durmadığım için sormadım kimseye kimin nesi bu insanlar diye.Sonra bir gün annem elinde tahtadan birşeyler getirdi.Baktım ki hat sanatına benziyor ama bu yazılarak değil,tahtaları keserek yapılıyor.Sanatın adı ''murakka'' imiş.Anne dedim bunlar ne?
-yeni taşınan komşular hediye etti,dedi.Bunları yaparak geçimini sağlıyorlar.Nerden gelmişler diye sordum bende.Oğlum bunlar mülteci dedi.İrandan atılmışlar.E bunlar nece konuşuyor dedim.Farsça dedi annemde.

Neyse aradan biraz zaman geçti.İranlıların bir ihtiyacı varmış annem çağırdı.Yanlız karı koca yaşıyorlarmış.Bir konuşmaya başladılar ben orada kaldım öylece zaten.Sonra bir ara baktım ingilizce konuşmaya başladı.Do you speak english? dedi bayan.Ben düşünüyorum o arada zaten bir what is your name,my name is bir yes birde no yu biliyorum.Bende no dedim.kadın gülmeye başladı.Ouuvv falan dedi.Neyse bunlar biraz türkçeyi çözmüş ''tarzanca'' anlaştık.

Akşam anneme sordum bunlar farsça konuşmuyorlarmı dedim.Oğlum farsça,arapça,ingilizce üçünüde konuşuyorlar dedi.O an kendimden utandım.Çünkü ben hiçbirini bilmiyordum.Ama biraz arapça bilgim vardı yinede merak ettim hem geliştiririz kendimizi diye bir gün misafirliğe gittik.İlk başta ''tarzanca'' ile başladı.Anlamadıkları kelimeleri sözlükten açıp söylemeyi düşündü annem verdi elime, bir baktım sözlüğe ki türkçe kelime yazıyor farsça karşılığı arapça yazıyor.En azından arapça okumayı biraz biliyorum diye umutlandım.Ama çoğu cümleyi yine tutturamadım.Onlar farsça konuşuyor.Ben ''okey'' ''yeah'' falan diyorum.Ama konuşurken onlarda bizde kahkahalara boğuluyoruz.Eve döndüğümde hala gülüyordum ama sonra anladım yabancı dilin en azından ingilizcenin çok önemli olduğunu.Ama kararlıyım ingilizce yi öğreneceğim.

124 bin gül alsam affedermisin??

2008-03-13T05:07:00.000-07:00

İran'da bir kadın kocası çok cimri olduğu için dava açmış.On yıllık evlilikleri olduğunu söyleyen kadeın.Lokantaya gittiğimizde benim kahve paramı bile ödemiyor demiş.Garip olan bu değil tabiki,asıl gariplik Hengame ismindeki kadının mahkemeden çeyiz bedeli olarak 124 bin gül istemesiydi.Mahkeme ise gerçekten adil imiş,Şahin ismindeki cimri koca 124 bin gülü alana kadar,adamın 64 bin dolar değerindeki evine el koymuş.

Kime Eziyet?

2008-03-13T04:53:00.001-07:00

Ülkemizde tepki yaratan türban sorunu,kara harekatının bitmesiyle tekrar alevlendi.Televizyonu ne zaman açsam türban hakkında birileri tartışıyor.Bir sonuca varılacak gibide gözükmüyor.Fakat bu tartışmalar olurken eziyeti üniversite öğrencileri çekiyor.Bakın türbanlı öğrenciler demiyorum,türbanlı türbansız bütün öğrenciler çekiyor bunun acısını.Danıştayın itirazı sonucu,yine çoğu üniversite türbanlı öğrencileri almadı.Şaşkına dönen öğrencilerden bunu bir kamera şakası sanan bile vardı.Tabi bundan sonra da bu olay böyle gidecek gibi,artık türban bir oyuncağa döndü.Askerlere rahat-hazırol emiri verir gibi türbanını çıkar-tak emirleri veriliyor.

Ülkemizde eğitim düzeyi düşük diye şikayet edenler var.Peki bunu söylerken hiç düşünüyorlarmı; bir öğrenciyi kıyafeti yüzünden okula almazsan eğitim düzeyi nasıl yükselir,hele birde o başarılı bir öğrenci ise...Ülkemizde bir çok başarılı öğrenci türban yasağı yüzünden,yurt dışında okumaya gidiyor.Çoğuda başarılı öğrenci.Nereye kadar gidecek bakalım bu rezalet...